Poczet członków Polskich Towarzystw Bibljofilskich, 1926 r.

Poczet członków Polskich Towarzystw Bibljofilskich, 1926 r. - Praca Zbiorowa

Inicjatorem założenia pierwszego w historii Polski stowarzyszenia osób chcących działać wspólnie dla dobra książki – Towarzystwa Bibliofilów Polskich w Warszawie – i autorem jego statutu był Edward Chwalewik. Do grona założycieli należeli też Stefan Demby, Jan Muszkowski, Stefan Rygiel, Zygmunt Łazarski.

Towarzystwo zarejestrowano 31 marca 1921 roku. Pierwszym prezesem wybrano Mieczysława Rulikowskiego. Przez pierwszych dziesięć lat liczyło nie więcej niż 44 członków. Byli wśród nich Adam Półtawski – grafik i typograf, autor „amorka”, godła Towarzystwa Bibliofilów Polskich, Stanisław Ostoja-Chrostowski – rzeźbiarz, malarz i grafik, Stanisław Piotr Koczorowski – kustosz Biblioteki Polskiej w Paryżu, Józef Grycz – dyrektor biblioteki Zamku w Kórniku, Tadeusz Cieślewski syn – wybitny polski artysta grafik i drzeworytnik, Ludwik Bernacki – dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie i wielu innych znakomitych ludzi książki.

W latach 1921-1939 ukazało się czterdzieści publikacji bibliofilskich Towarzystwa. Wydawano też „Wiadomości Bibliofilskie” (1932-34), a przez krótki okres w 1938 roku – „Miesięcznik Graficzny”. Towarzystwo zorganizowało w Warszawie w 1926 roku II Zjazd Bibliofilów Polskich, zainicjowało Święto Książki, organizowało wystawy, jego przedstawiciele działali aktywnie w Radzie Bibliofilskiej. W 1924 roku członkowie TBP powołali Towarzystwo Miłośników Ekslibrisów.

Podczas okupacji spotykano się na zakonspirowanych odczytach i aukcjach w zaufanych antykwariatach i mieszkaniach, aktywnie tworzyli graficy – projektanci ekslibrisów.