Pisma Zygmunta Krasińskiego, tom I-IV i VI, 1904 r.

Pisma Zygmunta Krasińskiego, tom I-IV i VI, 1904 r. - Józef Kallenbach

Ze słowem wstępnym prof. dra Józefa Kallenbacha Tom I - 1833-1837 r., 383 s. Tom II - 1837-1859 r., 629 s. Tom III - 1833-1859 r., 287 s. Tom IV - 1828-1829 r., 448 s. Tom VI - 1830-1847 r., 406 s. Zygmunt Krasiński, hrabia herbu Ślepowron, jeden z trójcy wieszczów, największych poetów polskiego romantyzmu. Debiutował w 1828 jako autor przepojonych makabrą opowieści gotyckich. Już wtedy ujawniły się najbardziej charakterystyczne cechy pisarstwa Krasińskiego: jego obsesja cierpienia, zagłady i śmierci, a przy tym wewnętrzny konflikt między życiowym konwenansem a etosem romantycznej walki narodowowyzwoleńczej, dały obfity plon w postaci twórczości literackiej pełnej frenezji, obrazów piekielnych oraz ostrych dysonansów na tle religijnym i społecznym. W późniejszym czasie – około roku 1847, wraz z wydaniem Ostatniego – Wieszcz zastąpił skrajną rozpacz dotychczasowych dzieł przesłaniem etyki chrześcijańskiej, która z czasem, uzupełniona o myśl mesjanistyczną, przerodzi się w żarliwe zawołania do ewangelicznej miłości.