Pisma, Tomy od I do IX, 1912 r.

Pisma, Tomy od I do IX, 1912 r. - Zygmunt Krasiński

Tom I - Utwory młodzieńcze (1825 - 1832), 511 str.

Tom II - Władysław Herman - Agaj-Han, 604 str.

Tom III - Nie-boska komedia - irydion - modlitwy, 398 str.

Tom IV - Wanda - Noc letnia - Pokusa - Herburt - Ułamek z poematu - Z sycylijskiej podróży kart kilka - trzy myśli - fantazja życia - przedświt, 422 str.

Tom V - Psalmy przyszłości - rok 1846 - dzień dzisiejszy - ostatni - nie-boskiej komedyi cz. 1, 431 str.

Tom VI - Utwory liryczne (1833-1858), 407 str.

Tom VII - Pisma filozoficzne i polityczne, 647 str.

Tom VIII - Tłumaczenia francuskie (1830-1832), cz. 1, 435 str.

Tom IX - Tłumaczenia francuskie (1830-1832), cz. 2, 388 str.

Napoleon Stanisław Adam Feliks Zygmunt Krasiński hrabia herbu Ślepowron (ur. 19 lutego 1812 w Paryżu, zm. 23 lutego 1859 tamże) — hrabia, jeden z trójcy wieszczów, największych poetów polskiego romantyzmu. II Ordynat na Opinogórze.

Debiutował w 1828 jako autor przepojonych makabrą opowieści gotyckich. Już wtedy ujawniły się najbardziej charakterystyczne cechy pisarstwa Krasińskiego: jego obsesja cierpienia, zagłady i śmierci[3], a przy tym wewnętrzny konflikt między życiowym konwenansem a etosem romantycznej walki narodowowyzwoleńczej, dały obfity plon w postaci twórczości literackiej pełnej frenezji, obrazów piekielnych oraz ostrych dysonansów na tle religijnym i społecznym. W późniejszym czasie – około roku 1847, wraz z wydaniem Ostatniego – Wieszcz zastąpił skrajną rozpacz dotychczasowych dzieł przesłaniem etyki chrześcijańskiej, która z czasem, uzupełniona o myśl mesjanistyczną, przerodzi się w żarliwe zawołania do ewangelicznej miłości.