Pisma pośmiertne Daniel 1908 r.

Pisma pośmiertne Daniel 1908 r. - Stanisław Wyspiański

Pisma pośmiertne Daniel to dzieło, które nie poddaje się jednoznacznym klasyfikacjom. Z jednej strony mamy do czynienia z esejem filozoficznym, z drugiej zaś – z dziełem artystycznym, pełnym liryzmu i osobistych refleksji autora. Tytułowy „Daniel” to postać, która nie występuje w książce w sensie literalnym, ale jest symbolem wewnętrznej walki człowieka z losem, z własną śmiercią oraz z próbą znalezienia sensu w zmaganiach z nieuchronnym końcem życia. Wyspiański, w sposób subtelny, ale i głęboko osobisty, przedstawia wewnętrzne przeżycia bohatera, który, będąc świadkiem swojego zbliżającego się kresu, stara się zmierzyć z własnymi lękami, rozterkami i egzystencjalnymi pytaniami. „Daniel” w tym kontekście staje się postacią symboliczną – nie tyle osobą z konkretnego świata, ile raczej figurą, która zadaje pytania o naturę ludzkiej śmierci, życia, sensu istnienia, a także o sztukę i jej funkcję w obliczu nieuchronnego końca. W książce tej Wyspiański balansuje pomiędzy osobistą refleksją a uniwersalnymi pytaniami filozoficznymi, które stawia każdemu człowiekowi. Część tekstu jest jakby monologiem wewnętrznym „Daniela”, a część to próba wyartykułowania nieuchronnych pytań, które od wieków nurtowały filozofów i artystów.