Piotruś Pan, tom I - VI

Piotruś Pan, tom I - VI - Regis Loisel

1. Londyn; 48 s. 2001 r. 2. Opikanoba; 58 s., 2001 r. 3. Sztorm; 56 s., 2002 r. 4. Czerwone ręce; 56 s., 2002 r. 5. Hak; 50 s., 2003 r. 6. Losy; 45 s., 2005 r. "Piotruś Pan" według Loisela nie jest prostą adaptacją historii stworzonej przez J. M. Barriego, ale jej prequelem. Akcja komiksu rozpoczyna się w XIX-wiecznym Londynie, gdzie w nędznej dzielnicy mieszka chłopiec o imieniu Piotruś. Wychowywany przez wiecznie pijaną i nie kochającą go matkę, otoczony przez pijaków, przestępców i prostytutki marzy o lepszym, a przede wszystkim szczęśliwym życiu. Kiedy na swojej drodze spotyka wróżkę Dzwoneczek, rozpoczyna się jego wielka przygoda. Dzięki magicznej mocy wróżki Piotruś trafia do Nibylandii – fantastycznej krainy pełnej ukrytych skarbów, piratów, Indian i magicznych stworzeń. Tworzony przez 14 lat "Piotruś Pan" jest jednym z najważniejszych dzieł w karierze Regisa Loisela. Bazując na wątkach i postaciach wymyślonych przez J.M. Barriego francuski artysta stworzył mroczną, niekiedy wręcz przerażającą opowieść o dojrzewaniu i brutalnej konfrontacji dziecięcej naiwności z bezwzględnością dorosłych. "Piotruś Pan", co prawda, opowiada o okolicznościach w jakich tytułowy bohater trafił do Nibylandii, jak doszło do tego, że kapitan Hak stracił rękę i skąd w brzuchu krokodyla wziął się słynny budzik, ale przede wszystkim jest historia o utracie złudzeń. Świat wykreowany przez Loisela jest bezinteresownie okrutny. Na każdym jego rogu czyha niebezpieczeństwo, każdy może być zdrajcą, a tytułowy bohater nie może ufać nawet własnej matce. Kiedy więc w pewnym momencie składa obietnicę, że nigdy nie zostanie dorosły, wiemy doskonale dlaczego to robi, a jego późniejsza decyzja o rozstaniu z Wendy nabiera zupełnie nowego znaczenia. W parze z mroczną fabułą idą znakomite rysunki Regisa Loisela, które jednak nie od razu muszą się spodobać. Kiedy przed laty w ramach "Komiksu Fantastyka" po raz pierwszy publikowano w naszym kraju "W poszukiwaniu ptaka czasu" wielu czytelników bardzo krytycznie oceniało pracę francuskiego artysty. Charakterystyczne projekty postaci Loisela, jego fascynacja brzydotą i skłonność do deformacji wyglądu bohaterów może razić, ale wszystkie te zabiegi służą konkretnemu celowi – jak najlepszemu opowiedzeniu historii. W przypadku "Piotrusia Pana" ten cel Loisel osiągnął z nawiązką, a lektury tego komiksu żaden z czytelników długo nie zapomni.