Pierwszy Pułk Szwoleżerów Gwardii Cesarskiej 1807 - 1815

Pierwszy Pułk Szwoleżerów Gwardii Cesarskiej 1807 - 1815 - Andrzej Zwoliński

Celem tej książki jest przedstawienie barwy i broni Pierwszego Pułku Szwoleżerów - Lansjerów Gwardii Cesarskiej, jednej z najbardziej znanych jednostek kawalerii polskiej utworzonej w okresie istnienia Księstwa Warszawskiego. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego – oddział kawalerii Wojska Polskiego II RP.  Pułk nawiązywał do tradycji 1 pułku szwoleżerów-lansjerów Gwardii cesarza Napoleona I oraz 1 pułku ułanów Legionów Polskich Beliny[1]. Początek organizacji pułku datowany jest na październik 1918, a inicjatywa utworzenia należała do oficerów byłego 1 pułku ułanów Legionów Polskich w Warszawie – w tym głównie do rotmistrza Gustawa Orlicz-Dreszera. Pierwsza nazwa pułku to 1 pułk ułanów; organizacja była oparta na wzorcach legionowych, nowym domem szwoleżerów wybrano Ziemię Chełmską. W skład pułku weszły szwadrony sformowane we Włodawie – 1, Chełmie – 2 i 3, Hrubieszowie – 4 i karabinów maszynowych. 8 stycznia 1919 jednostka przemianowana została na 1 pułk szwoleżerów (lekkokonnych). W grudniu tego roku Józef Piłsudski wyraził zgodę na przyjęcie szefostwa pułku, w związku z czym oddział przemianowany został na 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.