Pielgrzymka do ziemi świętej 1890 r.

Pielgrzymka do ziemi świętej 1890 r. - Walery Wielogłowskiego

"Łaska do Boga sprawiła i cudowna Jego Opatrzność, że ja niegodny robaczek tej ziemi, ubogi chłop, bez obcych języków tam, gdzie mnie serce oddawna pociągało, ale gdzie iść się nie odważyłem, ..." Fragment książki 

Ziemia Święta – termin pochodzący z Biblii, oznaczający Palestynę i Izrael jako miejsca rozgrywania się wydarzeń Starego i Nowego Testamentu. Od średniowiecza jest używany powszechnie przez chrześcijan[1], ale także w judaizmie i islamie.

Ziemia Święta jest celem licznych pielgrzymek. Jej opisy można znaleźć w wielu relacjach pielgrzymów starożytnych i współczesnych (np. Pątniczki Egerii (IV w.)[2], Pielgrzyma z Bordeaux (IV w.)[3], Anonima z Piacenzy (VI w.)[4], Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła, zwanego Sierotką (XVI w.)[5][6], Maksymiliana Bawarskiego (XIX w.)[7], Juliusza Słowackiego (XIX w.)[8][9], Zofii Kossak-Szczuckiej (XX w.)[10][11].

Różne odłamy chrześcijaństwa mają swoje odpowiednie instytucje, patriarchaty jerozolimskie, spełniające funkcję opieki nad Ziemią Świętą. W swoich oficjalnych nazwach odwołują się one do terminu Ziemia Święta. Z ramienia Kościoła katolickiego franciszkanie należący do prowincji nazywanej Kustodią Ziemi Świętej są oficjalnymi stróżami miejsc świętych związanych z wydarzeniami Nowego Testamentu[12]. Istnieje ona od XIV wieku na terenie kilku krajów Bliskiego Wschodu.

Często Ziemia Święta jest terminem oznaczającym część Bliskiego Wschodu, w której skład wchodzą państwa: Liban, Syria, Izrael wraz z Palestyną, Jordania, część Egiptu z Górą Synaj, niekiedy nawet południowa Turcja