Pęknięte zwierciadło

Pęknięte zwierciadło - Jarosław Dudek

Do wybuchu rebelii miało dojść w rezultacie postępowania Michała VI, twardo demonstrującego po pierwszym roku swoich rządów niechęć do środowisk wojskowych. W szczególny sposób unaoczniło to radykalnie odrzucenie przez cesarza postulatów grupy dygnitarzy wojskowych na Wielkanoc w marcu 1057 r. Kilka miesięcy później spotkali się w posiadłości Komnenów w paflagońskim Kastamonie. Trzon grupy tworzyli dowódcy zasłużeni w latach rządów Konstantyna Monomacha, odsunięci zaś przez Teodorę. Oprócz gospodarza Izaaka był tam jego młodszy brat Jan, dawni namiestnicy Antiochii: Katakalon Kekaumen i Roman Skleros oraz inni wysokiej rangi oficerowie, Michał (…) i Kosmas Konidares. Dołączyli do nich dowódcy pozostający w służbie czynnej: Michał Bourtes, bracia Konstantyn i Jan z rodu Dukasów, Nicefor Botaniata, Leon Antioch, synowie Bazylego Argyrosa oraz patrycjusze, Teodor Chryzelios i Krzysztof Pyrrus. Po krótkich naradach 8 czerwca 1057 r. podjęli decyzję o obwołaniu nowym cesarzem Izaaka Komnena przez wiernych im żołnierzy zgromadzonych w pobliskiej twierdzy Gunarii.