Patrologia, 1944r.

Patrologia, 1944r. - Bertoldo Altaner

erthold Altaner urodził się w rodzinie Ignaza Altanera (1843–1922) i Anny z d. Glińska (zm. 1923) 10 września 1885 na Górze św. Anny. Ojciec Bertholda był kupcem, matka prowadziła gospodarstwo domowe. Rodzice matki osiedlili się na Górze św. Anny w wyniku represji po powstaniu styczniowym. Dziadek ze strony matki był piekarzem. Dom Altanerów, jak to podkreślał sam Altaner, był polski. Również duszpasterstwo w miejscowym kościele było polskie. O. Altaner uczęszczał do miejscowej szkoły, a następnie, po przeniesieniu się wraz z rodzicami do Królewskiej Huty, od 1897 chodził do miejskiego gimnazjum. Po zdaniu matury rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1909 rozpoczął bezpośrednie przygotowania do przyjęcia święceń kapłańskich w arcybiskupim alumnacie we Wrocławiu. Z rąk kardynała Georga Koppa przyjął kolejno: 18 grudnia 1909 tonsurę i cztery święcenia niższe, 17 marca 1910 subdiakonat, 19 marca 1910 diakonat, zaś 20 kwietnia 1910 w kościele św. Krzyża we Wrocławiu święcenia kapłańskie. Pracując w szkole prowadzonej przez elżbietanki − Zakład św. Agnieszki − ks. Altaner studiował dalej na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1911 obronił pracę doktorską Venturino von Bergamo OP 1304-1346. Eine Biographie. W tym samym roku został wikariuszem w Lubaniu. W 1912 przeniesiono go do Gliwic, gdzie podjął pracę pedagogiczną w tamtejszych szkołach średnich. W 1918 kard. Adolf Bertram udzielił mu pozwolenia na otwarcie przewodu habilitacyjnego, jednocześnie czyniąc go wikarym we wrocławskiej katedrze. Kolokwium habilitacyjne na podstawie pracy Der Armutsgedanke beim heiligen Dominikus odbyło się 24 października 1919[