Pancerne i zmechanizowane Wojska Armii Radzieckiej

Pancerne i zmechanizowane Wojska Armii Radzieckiej - J.Bronin

Armie pancerne ZSRR – najwyższa forma organizacyjna wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej w czasie II wojny światowej.

Radzieckie armie pancerne tworzono od wiosny 1942, w okresie stabilizacji frontów wojny niemiecko-radzieckiej. Według Stawki armie pancerne, miały być silnymi związkami uderzeniowymi przeznaczonymi do przełamywania obrony niemieckiej, wykonywania dalekich działań rajdowych na tyłach Wehrmachtu oraz do skutecznego neutralizowania jednostek pancernych Panzerwaffe (dywizji i korpusów).

Zgodnie z decyzją Stalina z 29 maja 1942 w skład każdej armii pancernej wchodzić miały:

dwa korpusy pancerne (każdy liczący po 183 czołgi)

samodzielna brygada pancerna z 65 czołgami

pułki: motocyklowy (rozpoznawczy), artylerii rakietowej, przeciwpancernej, przeciwlotniczej

bataliony: inżynieryjny (saperów), motocyklowy (rozpoznawczy), łączności

dywizjon artylerii przeciwlotniczej i pododdziały tyłowe.

Skład armii pancernych predysponował je do działań manewrowych, mniej do uporczywych walk z przygotowanym na pozycjach do obrony nieprzyjacielem i prowadzenia tylko działań obronnych.