Pamiętniki Tom II

Pamiętniki Tom II - Władysław Gomułka

Wstęp: Władysław Gomułka – urodził się w 1905 roku w Białobrzegach. Działacz komunistyczny, I sekretarz KC PPR , I sekretarz KC PZPR. Wywodził się z rodziny robotniczej. Edukację zakończył w wieku 12 lat, a wieku lat 14 podjął pracę jako ślusarz. W roku 1926 wstępuje do Komunistycznej Partii Polski. W połowie lat 30. opuszcza Polskę i udaje się do ZSRR, gdzie kończy Międzynarodową Szkołę Leninowską. Po powrocie do Polski pod koniec lat 30. skazany na więzienie za działalność „szkodliwą” dla Polski. W czasie wojny uciekł na tereny okupowane przez ZSRR i wstąpił do bolszewików. W roku 1943 został sekretarzem Komitetu Centralnego PPR. Po wojnie został wicepremierem i ministrem na ziemiach odzyskanych. Z jego inicjatywy powstała Rada Narodowa. Pod koniec lat 40. został oskarżony przez swych konkurentów politycznych o zbyt prawicowe odchylenia, co spowodowało zwolnienie go z wszelkich stanowisk państwowych oraz osadzenie w więzieniu. W roku 1956 nastąpiła rehabilitacja i w tym samym roku został mianowany I sekretarzem KC PZPR i członkiem Rady Państwa. Był też wielokrotnie posłem na sejm. Odpowiedzialny ze udział polskiego wojska w tłumieniu niepodległościowych zapędów Czechosłowacji, a także ze brutalne stłumienie manifestacji polskich robotników na wybrzeżu w 1970. To wydarzenie miało olbrzymi wpływ na późniejsze odsunięcie Władysława Gomułki od władzy, po którym nie wrócił już do życia politycznego. Zmarł w 1982 roku w Konstancinie. ,,Władysław Gomułka utracił władzę i przeszedł na emeryturę w grudniu 1970 r. Po pewnym czasie, w każdym razie nie wcześniej niż w 1972 r. - jak wynika z relacji jego rodziny - przystąpił do pisania pamiętników. Potwierdzają to również odwołania do współczesności, które co pewien czas napotykamy na kartach pamiętnika. Przystępując do pracy nad spisywaniem dziejów własnego życia Władysław Gomułka miał 67 lat, był w pełni sprawny intelektualnie i fizycznie, choć cierpiał na różne dolegliwości, zwłaszcza dokuczała mu noga, po postrzale z rąk policjanta w sierpniu 1932 r. nigdy nie wrócił do pełnego zdrowia. Można sądzić, że w 1972 r. minęło już napięcie i przemęczenie, które trapiły Gomułkę nieprzerwanie w ostatnich latach sprawowania władzy, wyrzekł się też chyba osobistych ambicji politycznych, choć nadal żywo interesował się wydarzeniami w kraju i na świecie. Mógł zatem na przeszłość patrzeć z niezbędnym dystansem."