Pamiętnik religijno - moralny, 1851 r.

Pamiętnik religijno - moralny, 1851 r. - Praca Zbiorowa

Trynitarze (właściwie Zakon Trójcy Przenajświętszej, dawniej Zakon Świętej Trójcy od Wykupu Niewolników) – katolicki zakon, założony w 1193 w dobie wypraw krzyżowych przez św. Jana z Mathy i św. Feliksa de Valois, a następnie zatwierdzone w 1198 bullą papieża Innocentego III Operante divine dispositionis. Od 1236 istnieje żeński zakon – trynitarianki (klauzurowe). Z Zakonu Trójcy Przenajświętszej wywodzili się: 1 kardynał, 7 arcybiskupów i 21 biskupów.W niewielu miejscach pierwotnej reguły św. Jana de Matha, zaaprobowanej przez papieża Innocentego III bullą Operante divinae dispositionis clementio, pojawia się termin „Trójca Święta”. Po raz pierwszy określenie to zostało użyte we wstępie do reguły: „In nomine sancte et individue Trinitatis” - „W imię Świętej i Niepodzielnej Trójcy”. O Trójcy Świętej wspomina się również w punkcie: pierwszym, w którym mowa jest o nakazie posłuszeństwa dla przełożonego domu, trzecim: Wszystkie kościoły tego zakonu powinny nosić tytuł Trójcy Przenajświętszej(...), oraz w kontekście nazwy ministra (sługi) domu, czyli przełożonego: „minister domus Sancte Trinitatis”. Elementy, mające wymiar trynitarny (symboliczny), odnaleźć można również m. in. w punktach określających sposób życia i funkcjonowania zakonu: Wszystkie rzeczy, skądkolwiek by godziwie pochodziły, niech dzielą na trzy równe części (…); W jednym domu mogą być trzej bracia klerycy i trzej laicy (...) itp. Teologia Trójcy Świętej u źródeł nazwy zakonu Przenajświętszej Trójcy od Wykupu Niewolników nie ma swoich korzeni w żadnym traktacie teologicznym św. Jana de Math, gdyż nie pozostawił on po sobie żadnego takiego dzieła. Pochodzenie tej nazwy ściśle wiąże się z historią życia świętego, dla którego Trójjedyny Bóg stanowił centrum duchowości. Z jednej strony przeżywał rozmach wiary trynitarnej wobec wojowniczego muzułmańskiego monoteizmu, z drugiej bolał nad ludzkim cierpieniem ofiar niewoli. Trójca Święta i krzyk uwięzionych od tego momentu zostały ściśle złączone z jego niepokojem duchowym . Jak pisze ks. Kazimierz Wójtowicz: Postawienie pod znakiem Trójcy Świętej dzieła wyzwolenia chrześcijańskich jeńców było prawdziwie profetycznym znakiem wobec muzułmanów, którzy 'wierzą w jedność'. W rzeczywistości bowiem muzułmanie uważali chrześcijan za heretyków i wrogów ich wiary właśnie dlatego, że 'wierzyli w Trójcę', to znaczy byli 'trynitarzami' . Zarówno charyzmat jak i nazwa zakonu ściśle się ze sobą łączą. Głównym celem św. Jana de Matha było ukazanie braciom w wierze, którzy znaleźli się w niewoli, iż nie są pozbawieni nadziei. Obok tego jednak przyświecał również inny cel - ukazanie chrześcijan w zupełnie innym świetle, niż te, które mieli muzułmanie: (...) krzyż krzyżowców był dla nich zatrważającym znakiem gwałtu; krzyż 'trynitarskich wybawców' był jednak innym krzyżem: był to krzyż bez broni i mocy, krzyż niosący pokój i pojednanie. Znak przemocy przemienił się na piersi braci od Trójcy Świętej w znak wyzwolenia i pokoju . O tej szczególnej misji napisał również Ojciec Święty Jan Paweł II w swoim liście do Ministra Generalnego Zakonu Trójcy Świętej z okazji 800-lecia aprobaty reguły, wskazując, że poprzez Zakon Trynitarzy chrześcijaństwo rozpoczęło kontakty humanitarne ze światem islamu , podkreślając równocześnie ich szczególne zadanie we współczesnym świecie: zadaniem dzisiejszych uczniów św. Jana z Mathy i Feliksa de Valois jest bycie (…) zwiastunami Tajemnicy Trynitarnej, pomagając jako apostołowie w wyzwoleniu człowieka, który pozostaje więźniem mniej widocznych, ale bardziej tragicznych i przygnębiających niewoli. ! Uwagi: Brzegi stron zakurzone, nierówne i pobrudzone. Oprawa zarysowana, wytarta i pobrudzona oraz pozaginana na krawędziach. Blok książki spójny. Strony pożółkłe. Druk zachowany w dobrym stanie.