Pamiętnik Kliniczny Szpitala Św Łazarza Tom III Zeszyt 1 1933 r.

Pamiętnik Kliniczny Szpitala Św Łazarza Tom III Zeszyt 1 1933 r. - R. Bernhardt

Szpital Generalny św. Łazarza został powołany w 1788 roku. Wszakże aby zrozumieć jego genezę trzeba będzie cofnąć się w przeszłość i z bogatej liczby szpitali krakowskich wspomnieć przynajmniej o dwóch. Najdłuższą i najnobliwszą historię ma szpital św. Ducha, sięgający początkami XIII wieku. Szpital ten będący pod opieką zakonników zwanych Duchakami, przeznaczony był dla ludzi chorych i dla podrzutków. Zakon, jakkolwiek posiadał z dawnych wieków piękne tradycje, tak podupadł pod koniec XVIII wieku, że w roku 1783 został zniesiony. Szpital jednak na jakiś czas jeszcze pozostał. I kilka słów o drugim ze szpitali. W 1714 roku biskup Michał Szembek sprowadził z Warszawy do Krakowa "panny do uczynków miłosierdzia osobliwą mające od Boga wokację", stąd zwane Siostrami Miłosierdzia lub też, z francuska, Szarytkami. Był to mały szpital przy ul. św. Jana, początkowo przeznaczony dla chorych (kobiet i mężczyzn po połowie) w uświęconej tradycją szpitalną liczbie 12 oraz dla sierot. W oczach krytycznego wizytatora, jakim z ramienia biskupa A.S. Załuskiego był Jacek A. Łopacki, ksiądz ale i doktor medycyny, szpital nie budził zastrzeżeń, stąd też nie wnosił zwyczajnych w takich przypadkach zastrzeżeń i poleceń "co by mogło służyć do dobrych rządów, bo te w nich znajdują się doskonałe", a przeciwnie chwali "nieustanną gorliwość i pilność" zakonnic.