Pamiętnik bezrobotnych

Pamiętnik bezrobotnych - Adam Andrzejewski (red.)

„Pamiętniki Bezrobotnych” powstały w odpowiedzi na ogłoszony przez Instytut w 1931 roku ogólnopolski konkurs. Nie zależy nam na pięknej, wyszukanej formie opisów – czytamy w odezwie konkursowej, opublikowanej w prasie w różnych rejonach kraju – niechaj padają słowa proste i twarde, byle oparte na prawdziwych przeżyciach. Nie stawiamy żadnych wymagań co do treści listów, byle były z dolą waszą, jako bezrobotnych, związane. Organizatorzy konkursu wyliczali też bardzo konkretnie, o czym uczestnicy powinni pisać: o tym, gdzie pracowali przed utratą pracy, jaka jest sytuacja rodziny, w jaki sposób doszło do utraty pracy, w jakich warunkach żyją obecnie i gdzie szukają pomocy. Zapowiedziano też fakt publikacji najlepszych pamiętników oraz kilka nagród pieniężnych. W odpowiedzi Instytut otrzymał 774 pamiętniki od bezrobotnych z całego kraju, w różnym wieku i o bardzo różnych doświadczeniach. Organizatorzy konkursu chcieli skupić się przede wszystkim na robotnikach i pracownikach fizycznych, jednak, ku ich zaskoczeniu, również pozbawieni zatrudnienia pracownicy umysłowi żywo odpowiedzieli na odezwę. Co jednak najciekawsze, i sporo mówiące o realiach życia osoby bezrobotnej w tamtych czasach, niektórzy parali się już w swoim życiu zarówno jednym, jak i drugim typem zajęcia. Jak czytamy w poprzedzającym wydanie „Pamiętników” z 1933 r. opracowaniu: "Granice te często, w czasach zastoju przemysłowego, ulegają zataraciu. Człowiek ima się wszelkiej pracy, gdy nadarzy się po temu okazja. Oto parę przykładów takiej kolejności zajęć: wojskowy-oficer-gajowy-budowniczy-rysownik-stróż-szofer-werkmistrz (…)"