Pamiątka wieczna nie ustaje

Pamiątka wieczna nie ustaje - Praca Zbiorowa

Portret trumienny jest zjawiskiem charakterystycznym dla kultury sarmackiej, ściśle związanym z pełnym przepychu obrządkiem pogrzebowym na ziemiach Rzeczypospolitej w XVII i XVIII w. (pompa funebris). Portrety trumienne były malowane zazwyczaj olejno na blasze cynkowej, miedzianej, a nawet srebrnej, specyficzny – sześcio- lub ośmioboczny kształt takiego wizerunku wiązał się z jego dostosowaniem do kształtu trumny. W czasie uroczystości pogrzebowych portret taki mocowano na trumnie i miał on symbolicznie reprezentować zmarłą osobę, dlatego niezwykle zazwyczaj realistycznie, bez upiększeń przedstawiano na nim zmarłą osobę. Stanowił on centralny punkt sarmackiego „castrum doloris”, do takiego wizerunku dodawano herby danej osoby i dodatkowe inskrypcje odnoszące się do jej biografii, przynoszące zwykle pochwałę cnót zmarłego.