Pamiątka Dziejów Bochatyrskich z wieku Grayskotroskiego Tom od I do VII ok 1816 r - Jacek Idzi Przybylski (przekł.)
Pamiątka Dziejów Bochatyrskich z wieku Grayskotroskiego w śpiewach Homera i Kwinta według pierwotworów greckich słowianom dochowana.
Ilijada homerowska ku czci Achila Pelejowicza z Ftyi w śpiewach dwudziestu czterech. Przekładania Jacka Idziego Przybylskiego Nauk Wyzwolonych i Filozofii Doktora, byłego Konsylijarza Nadwornego przy s.p. Królu Stanisławie Auguście, Wysłużonego Bibljotekarza i Profesora Starożytności tudzież Greckiey Literatury w Szkole Gł: Krak:, Członka Królewskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk Warszawskiego:
Tom I. Pierwsza połowa Ilijady Achil w gniewie: 1814 r., 405 str
Tom II. Druga połowa Ilijady Achil w chwale: 1814 r., 447 str
Dopełnienia Ilijady Kwintowskie ku czci bochaterów rozburzycielów ilijonu w śpiewach czternastu. Wszystkie śpiewy dopełnień Troja w zgonie:
Tom III: 1815 r., 469 str
Odysseja Homerowska ku czci Ulisa Laertowicza z Itaki w śpiewach dwudziestu czterech:
Pierwsza połowa Odyssei Ulis w drodze. Tom IV: 1815 r., 334 str
Druga połowa Odyssei Ulis w domu. Tom V:1815 r., 321 str
Klucz staroświatniczy do sześciudziesiąt dwu śpiewów Homera i Kwinta w rybrykach całego abecadła.
Pierwsza część klucza A-I. Homer w ubostwinach Tom VI: 1816 r., 471 str
Druga część klucza J-Z. Homer i Kwint w Polszcze Tom VII: 1816 r., 585 str
Jacek (Hiacynt) Idzi Przybylski, pseud. i krypt.: H. P.; J. P.; J. P. akademik krakowski; J. P. jeden z akademików krakowskich; J. T.; Przełożyciel śpiewów Homera i Kwinta, (ur. 1 września 1756 w Krakowie, zm. 11 września 1819 tamże) – polski poeta, pisarz, krytyk literacki, tłumacz, filolog klasyczny, prefekt Biblioteki Szkoły Głównej Koronnej i kolekcjoner książek (swój księgozbiór liczący 495 dzieł w 705 tomach zapisał testamentem Bibliotece Jagiellońskiej). Syn krawca Bartłomieja i Jadwigi z Mańków, obywateli Krakowa. Najstarszy z czternaściorga ich dzieci. Otoczony opieką swego wuja Pawła Mańki, profesora Szkół Nowodworskich. W niej rozpoczął (od roku szkolnego 1765/1766) swoją edukację, później studiował w Akademii Krakowskiej, bakałarz (27 kwietnia 1771), licencjat z filozofii – 1773, magisterium ze sztuk wyzwolonych i doktorat z filozofii – 1775, cztery tzw. niższe święcenia (ostiariat, lektorat, egzorcystat i akolitat) – 10 czerwca 1775 (zrezygnował z posługi w 1780 roku); pracował w koloniach akademickich w Tarnowie (1773-1775), Chełmnie (poetyka i wymowa w latach 1775-1778), w latach 1778-1780 profesor Szkół Nowodworskich w Krakowie, później w szkole wydziałowej w Lublinie (1780/1781) i Warszawie (profesor historii i prawa w okresie od 1781/1782 do 1783/1784); w latach 1785-1786 dla pogłębienia wiedzy bibliotecznej przebywał w Wiedniu i Rzymie (powrót do Polski w październiku 1786). Trzy lata wcześniej (grudzień 1783) Przybylski otrzymał tytuł konsyliarza królewskiego za mowę, którą wygłosił w 100-lecie Odsieczy Wiedeńskiej. Na wniosek Hugona Kołłątaja w październiku 1784 został powołany na bibliotekarza (prefekta) i jednocześnie profesora starożytności w Szkole Głównej Koronnej w Krakowie (wykłady od roku akademickiego 1787/1788); od jesieni 1791 profesor języka i literatury greckiej. W roku 1788 mianowany członkiem Departamentu Regencji Kandydatów przy Komisji Edukacji Narodowej. Latem roku 1794 (także w 1796) przebywał na leczeniu w Karlsbadzie. W roku 1795 redagował czasopismo "Monitor Różnych Ciekawości". Prawdopodobnie współpracował z 2 innymi czasopismami. Były to "Zbiór Tygodniowy Wiadomości" (1784) i "Gazeta Krakowska" (od roku 1796). 24 lutego 1802 zmuszony do przejścia na emeryturę, powrócił do Szkoły Głównej w Krakowie w roku 1809, by ostatecznie przejść na emeryturę w 1813. Od roku 1803 członek Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie i od 1816 Towarzystwa Naukowego w Krakowie; tworzył też w 1787 Związek Filantropów i aktywnie w nim uczestniczył.
