Ozoray Schenker Zoltan - Szermierka na szable

Ozoray Schenker Zoltan - Szermierka na szable -

Szermierka (dawniej zwana fechtunkiem) – w szerszym sensie sztuka, praktyka władania bronią białą; w węższym sensie jej sportowa forma czyli dyscyplina sportowa, jeden ze sportów walki. Szermierka sportowa jest dyscypliną olimpijską (turnieje indywidualne i drużynowe) od 1896 roku, jedną z pięciu dyscyplin sportowych (obok gimnastyki sportowej, kolarstwa, lekkoatletyki i pływania), które były do tej pory rozgrywane na wszystkich nowożytnych igrzyskach olimpijskich. Szermiercza konkurencja szpady jest także jedną z konkurencji w pięcioboju nowoczesnym. Od zarania dziejów ludzie żyjący we wszystkich kręgach kulturowych i cywilizacjach wykorzystywali broń białą w najrozmaitszych jej postaciach. Służyła ona jednostkom jak i całym armiom do rozstrzygania sporów, obrony i prowadzenia podbojów. Sztuka władania bronią białą była więc przede wszystkim umiejętnością użytkową, przydatną przy pojedynkach i działaniach wojennych. Od zamierzchłych czasów szczególne znaczenie miały miecze. Również w średniowieczu najważniejszą bronią był miecz. Wynalezienie prochu strzelniczego doprowadziło do pojawienia się broni palnej a skutkiem tego z użycia wyszły zbroje. Ciężkie średniowieczne miecze stały się więc już też bezużyteczne. W takich okolicznościach nastąpił rozwój lżejszej (i bardziej chwytnej) broni białej a także związany z tym rozwój sztuki walki – na znaczeniu zyskała zręczność, precyzja i spryt, stosowanie różnego rodzaju sztuczek. Wówczas to w Hiszpanii i Włoszech pojawił się rapier (wiek XVI) potem we Francji szpada dworska (pierwsza połowa wieku XVII). W celach ćwiczebnych wprowadzono floret (druga połowa wieku XVII) i maski; floret był też czasami bronią pojedynkową. Z Azji przywędrowała do Europy szabla – nigdy nie przyjęła się w Europie Zachodniej, natomiast rozprzestrzeniła się szeroko między innymi na Węgrzech (a także w Polsce). W wieku XIX obok szermierki wojskowej rozwinęły się pojedynki honorowe wraz ze wszystkimi towarzyszącymi rytuałami. W XIX wieku pojedynki szczególnie rozprzestrzeniły się w Niemczech (podobnie jak wcześniej, w XVII wieku, miało to miejsce we Francji, gdzie pojedynkowały się nawet kobiety i zginęło w pojedynkach około 30 tys. osób). W XIX wieku praktyki szermiercze, do tej pory użyteczne przede wszystkim w starciach wojskowych i pojedynkach osobistych, szukały swoich nowych form ekspresji. Już w XVIII wieku zaznaczył się nurt, zgodnie z którym ćwiczenia szermiercze traktowano jako pewną formę doskonalenia ruchowego i duchowego. Taką rozrywkę praktykowały ówczesne elity. Prowadzono też różnego rodzaju pokazy, podczas których widzowie podziwiali styl i złożoność działań szermierczych. Ostatecznie w końcu XIX wieku narodziła się szermierka sportowa, która zaadaptowała zasady do tej pory stosowane w ćwiczeniach i walkach na broń ostrą. Od momentu swego powstania ośrodki szermierki sportowej skupione były w kilku krajach europejskich. Od czasu pierwszych igrzysk w 1896 roku trzy kraje dzieliły większość medali olimpijskich – Francja, Włochy i Niemcy. Do szermierczej czołówki krajów z Europy zachodniej dołączyły Węgry, które mają długą tradycję w szabli, ZSRR, Polska i – z nieco mniejszymi sukcesami – Rumunia. ! Uwagi: Oprawa lekko zarysowana i wytarta. Brzegi stron minimalnie zakurzone. Kartki pożółkłe. Egzemplarz zawiera pieczątki.