Opium intelektualistów

Opium intelektualistów - Raymond Aron

Książka francuskiego filozofa i socjologa, ukazała się w 1955 roku. "W swojej pracy autor zawarł krytykę złudzeń żywionych przez intelektualistów XX w, ich wiary w mity lewicy, rewolucji, proletariatu, wreszcie ich alienacji ze społeczeństwa i poszukiwania zakorzenienia w świeckich formach religijności, jakimi są ideologie wypełnione dogmatami" Raymond Aron – francuski filozof, socjolog, teoretyk polityki i publicysta polityczny. Studiował w École normale supérieure wraz z Jean-Paul Sartrem i Paulem Nizanem. Jego rozprawa doktorska nosiła tytuł: Introduction à la philosophie de l'histoire. Essai sur les limites de l'objectivité historique. Pracował i publikował przez wiele lat w "Le Figaro", a później w "L'Express". W l. 1945-1947 profesor w École nationale d'administration; 1948-1954 w Institut d'études politiques; od 1955 do 1968 pracownik Wydziału Humanistycznego paryskiej Sorbony (jednym z jego asystentów był tam Pierre Bourdieu). Od 1960 do 1983 directeur d'études (profesor) w École pratique des hautes études w Paryżu ; w 1970 otrzymał katedrę Socjologii i Kultury współczesnej w Collège de France. Był członkiem Akademii Nauk Moralnych i Politycznych (od 1963) oraz wieloletnim współpracownikiem dziennika Le Figaro (1947-1983). Aron badał społeczeństwa współczesne, zajmował się też teorią i praktyką polityki oraz historią socjologii. Przyczynił się do odnowy współczesnego liberalizmu; krytykował marksizm i komunizm, krytyczny wobec wszystkich form totalitaryzmu. Wśród intelektualistów swojego czasu wyróżniał się konsekwentnym liberalizmem i krytycznym stosunkiem do komunizmu. W 2005 roku wydawnictwo "Sprawy Polityczne" wydało biografię Raymonda Arona pt. Pokój z widokiem na historię, autorstwa Jarosława Kurskiego