Opera Omina, zestaw 26 książek - Ioannis Duns Scoti
Tom I, 608 s. , 1891 r.
Tom II, 685 s. , 1891 r.
Tom III, 782 s. , 1891 r.
Tom IV, 807 s. , 1891 r.
Tom V, 732 s. , 1891 r.
Tom VI, 672 s. , 1892 r.
Tom VII, 711 s. , 1893 r.
Tom VIII, 650 s. , 1893 r.
Tom IX, 913 s. , 1893 r.
Tom X, 789 s. , 1893 r.
Tom XI, 569 s. , 1893 r.
Tom XII, 683 s. , 1893 r.
Tom XIII, 506 s. , 1893 r.
Tom XIV, 785 s. , 1894 r.
Tom XV, 1104 s. , 1894 r.
Tom XVI, 571 s. , 1895 r.
Tom XVII, 779 s. , 1894 r.
Tom XVIII, 828 s. , 1894 r.
Tom XIX, 570 s. , 1894 r.
Tom XX, 542 s. , 1894 r.
Tom XXI, 575 s. , 1894 r.
Tom XXII, 691 s. , 1894 r.
Tom XXIII, 673 s. , 1894 r.
Tom XXIV, 696 s. , 1894 r.
Tom XXV, 588 s. , 1895 r.
Tom XXVI, 709 s. , 1894 r.
Życiorys[edytuj | edytuj kod]
Urodził się w 1266 w szkockim Dunsie. Nowicjat odbył w Dumfries, następnie studiował w Szkocji i Anglii. W 1291 otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1293–1296 kształcił się na Uniwersytecie Paryskim. Był wykładowcą w uniwersytetach w Cambridge, Oxfordzie i Paryżu. W 1303 został wydalony z Paryża za odmówienie poparcia Filipowi IV Pięknemu w jego sporze z papieżem Bonifacym VIII. Rok później powrócił i uzyskał tytuł magistra teologii. W 1307 powtórnie opuścił Paryż i udał się do Kolonii, gdzie pełnił urząd regenta studiów teologicznych. Umarł 8 listopada 1308 w Kolonii. Pochowany w kolońskim Kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny na Kolpingplatz[1].
Błogosławiony Kościoła katolickiego[edytuj | edytuj kod]
Papież Jan Paweł II nawiedził grób błogosławionego w Kolonii 15 listopada 1980 podczas swej 1. podróży apostolskiej do Niemiec[2]. Jan Paweł II ogłosił Jana Dunsa Szkota błogosławionym dekretem Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych z dnia 6 lipca 1991. Dwa lata później, podczas uroczystych nieszporów celebrowanych w Bazylice watykańskiej, 20 marca 1993 oddał mu po raz pierwszy kult publiczny. Jego wspomnienie liturgiczneobchodzone jest w zakonie franciszkańskim w dies natalis (8 listopada)[3].
Dzieła[edytuj | edytuj kod]
De Primo Principio (w polskim przekładzie według Tadeusza Włodarczyka Traktat o Pierwszej Zasadzie)
Poglądy i praca naukowa[edytuj | edytuj kod]
Wypracował filozoficzną syntezę, która dała początek szkotyzmowi – a właściwiej drodze Szkota – i która w średniowiecznym chrześcijaństwie była alternatywą dla sporu między dwoma szkołami myślenia: platońsko-augustyńską i arystotelesowsko-tomistyczną[1]. Bardziej niż szkoła, była to spekulatywna tendencja refleksji będącej pod wpływem idei Dunsa Szkota, oraz wyjaśniającej i uściślającej idee franciszkanina[4].
Teologia[edytuj | edytuj kod]
W swym dziele Opus Oxoniense Duns Szkot zabrał głos w dyskusji o Niepokalanym Poczęciu Maryi, Matki Jezusa. Jako pierwszy wysunął tezę, że pomimo tego, że wszyscy ludzie są obarczeni od chwili swojego poczęcia grzechem pierworodnym, to jednak Maryja została wybawiona od niego odkupieniem zachowawczym, ze względu na wcielenie Syna Bożego. Wprowadził pojęcie Chrystusa Doskonałego Odkupiciela, twierdząc, że do doskonałości odkupienia, do chwały Chrystusa, należy całkowite zachowanie Maryi od grzechu, także przy jej poczęciu. Był to przełom w refleksji wybitnych teologów chrześcijańskich[5]. Doktryna Dunsa Szkota dotycząca Niepokalanego Poczęcia Maryi, określana jest potocznie w teologii katolickiej jako tzw. Szkoła Franciszkańska.
Duns Szkot twierdził, że Jezus wcieliłby się, nawet jeśli pierwszy człowiek by nie zgrzeszył[6].
