Ojcze nasz - nasz Tom I i II

Ojcze nasz - nasz Tom I i II -

Tom I- 903 s. + ilustracje

Tom II- 750 s.

Zbiór parafraz, trawestacji i innych literackich opracowań Modlitwy Pańskiej jest próbą pełnego przedstawienia ważnej, a fragmentarycznie tylko zbadanej tradycji, którą wyznaczają dzieje kształtowania się językowej formy Ojcze nasz i przeobrażania oraz obarczania rozmaitymi funkcjami tego modlitewnego wzorca. Proces ów przebiega w polskim piśmiennictwie od czasów najdawniejszych do współczesności. Najstarszym znanym potwierdzeniem istnienia polskiego tekstu jest zapisane w kościelnych statutach synodalnych w XIII wieku zalecenie, aby w ramach łacińskiej liturgii mszalnej odmawiać Modlitwę Pańską w języku ludu razem z Wierzę. Przypuszcza się też, że już w X wieku mógł powstać polski przekład Ojcze nasz - modlitwy nazwanej pacierzem. Ojcze nasz, Modlitwa Pańska, Modlitwa wzorcowa (łac. Oratio Dominica, Pater Noster) – najstarsza, a zarazem najważniejsza modlitwa chrześcijan, którą według Nowego Testamentu Jezus przekazał swoim uczniom. Jest to formuła chwaląca wspaniałość Boga, jednocześnie mająca formę błagalną. Według Ojców Kościoła stanowi ona wzór modlitwy chrześcijańskiej. Ojcze nasz jest często używanym narzędziem w językoznawstwie porównawczym. Widać w niej analogie do modlitwy judaistycznej Osiemnaście błogosławieństw. Do naszych czasów na piśmie zachowały się trzy teksty mówiące o Modlitwie. Pierwszy to Ewangelia Mateusza 6,9-13, gdzie modlitwa przekazana jest w czasie kazania na górze, drugim tekstem jest Ewangelia Łukasza 11,1-4, gdzie Jezus uczy modlitwy według prośby ucznia Panie, naucz nas modlić się, jak Jan nauczył swoich uczniów. Natomiast trzecim tekstem jest Didache, któremu najbliżej jest do Mateusza, gdyż różni się tylko doksologią.