Obrona powietrzna stolic 1914 - 1945

Obrona powietrzna stolic 1914 - 1945 - Wiesław Wróblewski

Obrona przeciwlotnicza – całokształt sił, środków i przedsięwzięć mających na celu niedopuszczenie lub ograniczenie do minimum oddziaływania lotnictwa nieprzyjaciela na wojska, ludność i obiekty na polu walki i na tyłach wojsk własnych. Wyodrębnia się obronę bierną i czynną. Cel obrony przeciwlotniczej osiąga się w wyniku realizacji dwóch zasadniczych funkcji: - niszczenia (obezwładniania) środków napadu powietrznego w powietrzu - informowania o zagrożeniu z powietrza. Obrona przeciwlotnicza jest częścią składową systemu obrony powietrznej. Do zasadniczych elementów obrony przeciwlotniczej należą: - prowadzenie rozpoznania celów powietrznych; - działania artylerii przeciwlotniczej i rakiet przeciwlotniczych, - lotnictwa myśliwskiego oraz przeciwlotniczych karabinów maszynowych; - prowadzenie zmasowanego ognia z broni strzeleckiej; - maskowanie i uodparnianie wojsk (obiektów) na skutki działania lotnictwa nieprzyjaciela. Głównym celem Wojsk OPL SP w latach 2007–2012 jest osiąganie interoperacyjności z Zintegrowanym Systemem Obrony Powietrznej NATO – NATINADS oraz z Wojskami Obrony Przeciwlotniczej Wojsk Lądowych i Marynarki Wojennej , co zapewni im możliwość wykonywania zadań w układzie narodowym, sojuszniczym i wielonarodowym (koalicyjnym), koncentrując swój wysiłek na osłonie: - wyznaczonych baz lotniczych, - wojsk operacyjnych w rejonach zgrupowań i przepraw, - najważniejszych obiektów przemysłowych i administracyjnych. W świetle tych zadań oraz obecnych i przewidywanych zagrożeń, oprócz zdolności do zwalczania samolotów, Wojska OPL muszą posiadać zdolności do niszczenia rakiet balistycznych, pocisków samosterujących, bezpilotowych aparatów latających, obiektów powietrznych o małej skutecznej powierzchni odbicia.