Obraz i funkcja faryzeuszy w dziele łukaszowym

Obraz i funkcja faryzeuszy w dziele łukaszowym - Waldemar Rakocy

Funkcja faryzeuszy zawiera w sobie dwa aspekty. Po pierwsze, znalazła potwierdzenie i została umotywowana sugestia niektórych autorów, że faryzeusze zapewniają ciągłość pomiędzy Izraelem a Kościołem. Adresaci wywodzą się najprawdopodobniej z kultury hellenistycznej, mający duży szacunek dla tradycji przodków, oczekiwali potwierdzenia, że ich bycie chrześcijanami, w sytuacji separacji miedzy żydowską synagogą a Kościołem i błędnych nauk opiera się na solidnym fundamencie tradycji przodków. Faryzeusze, przedstawieni przez autora jako najwierniejsi przedstawiciele żydowskiej religii, dostarczają (poprzez przyjęcie wiary w początkach chrześcijaństwa) pomostu między wiarą Izraela a Kościoła. Po drugie, studium odsłoniło również inny, istotny aspekt uwierzytelniającej chrześcijaństwo funkcji faryzeuszy. Wiara w zmartwychwstanie umarłych, która najbardziej charakteryzuje najwierniejszą ojcom tradycję faryzeuszy, zapewnia największą zbieżność między judaizmem czasów adresata a chrześcijaństwem. Autor nie poprzestaje na ukazaniu ciągłości z Izraelem w początkach Kościoła (przykłady życzliwości faryzeuszy). Pokazuje, że dzięki wspólnej wierze w zmartwychwstanie umarłych istnieje stała i ogromna bliskość. Wobec niewiary większości Żydów w Mesjasza i sytuacji separacji pozostaje ona najistotniejszym pomostem z chrześcijaństwem i gwarancją możliwości otwarcia się judaizmu na Dobra Nowinę. Najwybitniejszym przykładem faryzeusza, w którego dojściu do chrześcijaństwa kluczową rolę odegrała wiara w zmartwychwstanie, jest dla Łukasza Paweł. Adresaci zostają pouczeni (poprzez obraz faryzeuszy), że relacje z judaizmem ich czasów nie oznaczają odcięcia Kościoła od tradycji Izraela, nie oznaczają też definitywnego odcięcia Izraela od głoszonego przez Kościół zbawienia. (z Zakończenia )