Objawienia Matki Bożej w Fatima, 1946 r.

Objawienia Matki Bożej w Fatima, 1946 r. - Praca Zbiorowa

Fatima — mała urocza wioska portugalska. Cicho tam i spokojnie. A wokół szaleje burza strasznej wojny światowej. Fatima, ukryta jak perła na dnie morza, nie doznaje wstrząśnień okropnej burzy. Nawet niepokoje, zamieszki i bratnie niesnaski w ojczystej ziemi jej nie dotykają. Portugalia, kraj zawsze katolicki, daleko odeszła od Boga. Już tylko garstka narodu trzyma się wiernie Kościoła świętego. Wrogie religii organizacje i władze powoli opanowały wszystko: urzędy, szkoły, wojsko. W ślad za zanikiem wiary szło rozluźnienie obyczajów, upadek moralny i gospodarczy. Kraj z siłą niepohamowaną zdążał ku przepaści. I w tej chwili rozpaczliwej, kiedy zdawało się, że już nie ma ratunku, Najświętsza Maria Panna postanowiła powstrzymać od zguby swój kraj. Tak, Jej kraj! Od dawien dawna Jej poświęcony, Jej ofiarowany, w którym Ona królowała, którego jest Matką. I uratuje go, bo Jej jest własnością. Spojrzała miłościwie na Fatimę i upodobała sobie ten cichy zakątek na miejsce swoich objawień.
Matka Najświętsza wybrała sobie trzech małych pastuszków (10-letnią Łucję dos Santos, jej kuzyna 9-letniego Franciszka Marto i jego 7-letnią siostrę Hiacyntę), by im objawić pragnienia swojego Niepokalanego Serca — tak pisały siostry karmelitanki w maju 1946 r.