O samokształceniu podlug Pawła Hockego, 1902 r.

O samokształceniu podlug Pawła Hockego, 1902 r. - Antoni Krasnowolski

Antoni Krasnowolski (ur. 18 stycznia 1855 w Świeciu, zm. 14 sierpnia 1911 w Warszawie) – polski językoznawca i polonista, filolog klasyczny, pedagog, tłumacz literatury a zwłaszcza prac popularnonaukowych z wielu języków (m.in. niemieckiego, francuskiego i rosyjskiego).

Był synem Józefa Krasnowolskiego i Konstancji Zawadzińskiej[1]. Jako pierwszy zajął się badaniem składni polskiej w dziele Systematyczna składnia języka polskiego (1897). Napisał m.in. Słowniczek frazeologiczny. Poradnik dla piszących (1899 i późniejsze wydania), Materiały, plany i wzory do ćwiczeń stylistycznych (1901—1902), Najpospolitsze błędy językowe (1903), Gramatyka łacińska szkolna (1906), a także samouczek do nauki polskiego wydany w języku niemieckim Selbststudium Der Polnischen Sprache przez wyd. Toussaint-Langenscheidt. Przed śmiercią rozpoczął pracę nad podręcznym Słownikiem staropolskim, ukończonym po jego śmierci przez Władysława Niedźwiedzkiego i wydanym przez Michała Arcta w 2 tomach (1914). Zajmował się dialektami (Słowniczek gwary chełmińskiej, 1879). W dziełach swych dbał o czystość mowy.