O rzeczach błahych i wiecznych 1929 r.

O rzeczach błahych i wiecznych 1929 r. - Zygmunt Lubicz-Zaleski

Zygmunt Lubicz-Zaleski (ur. 29 września 1882 w Kłonowcu-Koraczu, zm. 15 grudnia 1967 w Paryżu) − polski historyk literatury, krytyk, tłumacz, poeta i publicysta. Posługiwał się pseudonimami R. de Bron i R. Debron. Został odznaczony orderem Legii Honorowej i w roku 1938 Złotym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury. Syn Piotra Zaleskiego i Zofii z domu Arkuszewskiej. Studia rozpoczął na Politechnice Warszawskiej, gdzie został członkiem Związku Młodzieży Polskiej "Zet". Brał udział w konspiracji niepodległościowej, został uwięziony przez władze carskie. Po uwolnieniu studiował filozofię na uniwersytetach w Monachium i Paryżu. W latach 1914-1916 był wykładowcą języka polskiego w École des Hautes Études Sociales w Paryżu, 1916-1922 w École des Langues Orientales, a następnie w L'Institut d'Études Slaves na Sorbonie. W latach 1918-1919 redagował czasopismo Armii Polskiej we Francji „Polak”. W roku 1929 habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim. Mieszkał przed II wojną we Francji, był tam przedstawicielem polskiego Ministerstwa Oświecenia Publicznego we Francji i opiekunem stypendystów Rządu Polskiego. Był założycielem i pierwszym dyrektorem Liceum polskiego im. Cypriana Norwida w Villard-de-Lans, placówki edukacyjnej zorganizowanej we Francji w październiku 1940 jako kontynuacja liceum polskiego w Paryżu założonego rok wcześniej, do aresztowania w 1943 roku i wywiezienia do Buchenwaldu. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji pieszo przez Czechy i Węgry i przez Włochy. Razem z najstarszym synem Andrzejem (a kulał od wypadku konnego, którego doznał jako czteroletnie dziecko). Działał w Towarzystwie Opieki nad Polakami we Francji w Grenoble, uczestniczył we francuskim ruchu oporu. W 1943 został aresztowany przez Niemców i zesłany do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie. Po wojnie pozostał we Francji. Był delegatem na Francję ministerstwa oświaty emigracyjnego rządu londyńskiego. Lubicz-Zaleski był żonaty z Marią ze Zdziarskich, lekarką i działaczką polskiego ruchu oporu.Uniwersytety w Montpellier i Lille nadały mu godność doktora Honoris Causa. Oto fragment Jego książki: ,,Mój przyjaciel MAR posiada dwie wielkie zalety - jedną pospolitą: umie pięknie mówić; drugą - rzadką: umioe nietylko milczeć, ale także słuchać. Istnieje bowiem głęboka różnica pomiędzy milczeniem słuchacza a słuchaniem w zamilknieniu, pomiędzy zdawkowem przyzwoleniem przyzwojeniem dobrego człowieka na cudze wygadanie się (źle wychowani ludzie przerywają...) a tą dyskretną zachętą do mówienia, która wybłyska z ledwo poczętych gestów rąk i skinień głowy, z falistego rytmu spojrzeń i z uśmiechów zlatujących z warg miękko i odniechcenia. Zastanawiałem się kiedyś nad tą przedziwną sztuką rozmowy i słuchania. Wymaga ona, sądzę nietylko łagodnego nachylenia dusz, nasyconych życiem wewnętrznem, ale, zwłaszcza, tej wiary naiwnej i zarazem pełnej wyrafinowania, że nie wszystko jeszcze zostało powiedziane, że każda rozmowa, jak wiatr od lasu, przywiać może zapach świeżych myśli lub obłok przelotny wrażenia o kształcie nieprzewidzianym". ! Uwagi: Oprawa zarysowana, pobrudzona, zniszczona na krawędziach i grzbiecie. Brzegi stron nierówne, zakurzone, pożółkłe. Blok książki pęknięty. Druk zachowany w bardzo dobrym stanie. Strony pożółkłe. Zapiski długopisem na niektórych stronach. Niektóre ze stron nieporozdzielane fabrycznie.