O Modlitwie Myślnej czyli Medytacyi przez Świętego Alfonsa Liguorego 1876r.

O Modlitwie Myślnej czyli Medytacyi przez Świętego Alfonsa Liguorego 1876r. - Tłumaczenie O.Prokopa Kapucyna

MEDYTACJA WEDŁUG ŚW. ALFONSA M. DE LIGUORIEGO Treść: 1. Człowiek współczesny i medytacja; 2. Medytacja chrześcijańska; 3. Święty Alfons i modlitwa myślna; 4. Medytacja alfonzjańska. Słowa kluczowe: medytacja chrześcijańska, modlitwa, Alfons M. de Liguori Keywords: Christian meditation, Prayer, Alphonsus M. de Liguori W połowie ubiegłego stulecia techniki medytacyjne zaczęły budzić ciekawość niektó-rych kręgów kulturowych Europy, później medytacja stała się modna w gronie „dzieci kwiatów”, by następnie coraz pewniej utorować sobie drogę pośród stechnicyzowanych społeczeństw Zachodu, szukających w kulturach Orientu antidotum na stres, wynikający z Ŝycia w ciągłym napięciu. Zainteresowanie medytacją nie jest jednak tylko „nową modą”, wyrosłą na kanwie „duchowego” przebudzenia, związanego z New Age czy buddyzmem, rozkwitłych jaskrawo w przeciągu ostatnich dziesięcioleci w krajobrazie kulturowo-religijnym Starego Kontynentu. Medytacja zakorzeniona jest bowiem głęboko w naturze człowieka i od niepamiętnych czasów towarzyszy jego zadziwieniu nad światem, przenika ryty i obrzędy wielu religii, jest obecna w Biblii, była praktykowana przez Ojców Kościoła i chrześcijańskich mnichów pierwszego millennium, aŜ powoli - poczynając od wieków średnich - zaczęła ustępować miejsca spekulacji filozoficznej. Aktualne zainteresowanie medytacją nie jest więc czymś nowym, lecz raczej ponownym obudzeniem głęboko zako-rzenionej potrzeby człowieka i powrotem do wielowiekowej tradycji. Na przestrzeni długiej historii chrześcijaństwa, tradycja ta wykształciła wybitne i godne zainteresowania przykła-dy oraz wzorce, wśród których waŜne miejsce zajmuje św. Alfons M. de Liguori. 1. Człowiek współczesny i medytacja ChociaŜ zainteresowanie medytacją rośnie i rozwija się w niektórych środowiskach za-chodniej kultury, moŜna jednocześnie stwierdzić, i to bez większej przesady, iŜ dla prze-ciętnego zjadacza chleba sztuka medytacji jest jednak nadal, w duŜej mierze, czymś obcym. Dzieje się tak głównie ze względu na sposób, w jaki przeŜywa on własne Ŝycie. Coraz mocniej rozbudzane pragnienia, związane najczęściej z materialnymi aspektami Ŝycia, i coraz większe moŜliwości ich zaspokajania, pociągają za sobą wyznaczanie sobie coraz większej ilości celów i obowiązków, prowadzących do nieustannego wprost zaangaŜowania i zabiegania, którego efektem jest ciągłe rozproszenie umysłu, chaos uczuć i doznań, dające nierzadko poczucie zagubienia. Zdarza się często, Ŝe ludzie Ŝyją w takim biegu, Ŝe nie sąjuŜ w stanie „smakować” rzeczy i wydarzeń, więc je tylko „połykają” czy „zaliczają”. Rzadko decydując się na głębszą refleksję, nie umieją się cieszyć tym, co przeŜywają, a otaczający świat coraz mniej syci ich wnętrze.