O filozofii część III 1812r

O filozofii część III 1812r - Felix Jaroński

Feliks Jaroński właśc. Placyd Franciszek Feliks Jaroński (ur. 5 października 1823 w Kielcach, zm. 11 maja 1895 w Kielcach[1]) – polski pianista, kompozytor i pedagog.

Syn Józefa, sędziego Trybunału Cywilnego w Kielcach, i Wiktorii z domu Juszyńskiej; bratanek filozofa ks. Feliksa Jarońskiego. Ojciec skrzypka Mieczysława (1861–1922), wiolonczelisty i śpiewaka Stanisława (1863–1916), oraz prawnika i polityka Wiktora (1870–1931)[1][2].

Ogólne wykształcenie uzyskał w Kielcach, następnie studiował prawo w Warszawie. Gry fortepianowej uczył się pod kierunkiem Józefa Elsnera i Karola Kurpińskiego, a później w Wiedniu i Paryżu u Edwarda Wolffa i Jacques’a Halévy`ego[1]. W stolicy Francji występował z powodzeniem w 1850 roku[2], natomiast jeszcze przed wyjazdem za granicę koncertował w Krakowie, w którym jego talent i umiejętności zostały dobrze przyjęte przez krytykę[1]. Po powrocie osiadł w Trojance k. Humania, gdzie spędził dwa lata i stworzył serię popularnych Dumek fortepianowych[2].

W 1856 roku przeniósł się do Warszawy, podejmując pracę jako nauczyciel. Karierę muzyczną zarzucił, bowiem stawiał sobie wysokie cele, a ich wyrazem stały się odmowy występów, które uzasadniał stwierdzeniem, że „jeszcze nie nadeszła pora”[2]. Zapewne w 1862 roku zamieszkał na stałe w Kielcach[a], pracując dalej jako pedagog. W mieście tym animował życie muzyczne, a jego wychowankowie koncertowali na lokalnych estradach. Prawdopodobnie inicjował występy znanych artystów, korzystając ze swoich warszawskich powiązań. W 1875 podjął, wraz z Janem Antoniewiczem, nieudaną próbę założenia Kieleckiego Towarzystwa Muzycznego