O Bernard Łubieński 1947r

O Bernard Łubieński 1947r - Praca Zbiorowa

Bernard Alojzy Łubieński herbu Pomian, (ur. 9 grudnia 1846 w Guzowie, zm. 12 września 1933 w Warszawie) – redemptorysta, pisarz, kaznodzieja i misjonarz, Sługa Boży Kościoła katolickiego zwany apostołem Polski.

Był synem Tomasza Łubieńskiego Wenthwortha i Adelajdy Łempickiej, wnukiem Henryka, bratem Henryka, Zofii, Rogera, Marii, Zygmunta, Adama, Michała, Ireny, Celiny, Teresy i Tomasza. Dzieciństwo spędził w Sokulu, Szewnej, Warszawie i Petersburgu. 18 września 1858 r. rozpoczął naukę w kolegium św. Cuthberta w Ushaw (Anglia), gdzie otrzymał w 1862 tonsurę.Od 7 września 1864 przyjęty jako postulant do zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela w Clapham k. Londynu. Od 15 października 1864 rozpoczął w Bishop Eton (Anglia) nowicjat przyjmując habit redemptorysty i podejmując tam studia filozoficzne i teologiczne. Od 1 września 1869 w Witten w Holandii kontynuując studia teologiczne w tamtejszym międzynarodowym seminarium redemptorystów. W 1870 w Witten przyjął subdiakonat, diakonat oraz w Aachen (Akwizgranie) święcenia kapłańskie. We wrześniu 1871 wrócił do Anglii, do Clapham. W 1872 w Perth (Szkocja) na kursie przygotowania misjonarskiego, a także krótko w Irlandii z prowincjałem o. Robertem Astonem Coffinem.