Non Stop ,Nr.6,7,2,9,12,10,4

Non Stop ,Nr.6,7,2,9,12,10,4 - Praca Zbiorowa

Założycielem i pierwszym, długoletnim redaktorem naczelnym pisma był Andrzej Tylczyński[3], autor tekstów piosenek. „Non Stop” był drugim w PRL (po „Jazzie”) czasopismem poświęconym muzyce rozrywkowej.

W latach 70. „NS” poświęcony był głównie muzyce pop, charakteryzował się też dużą liczbą felietonów i sztywnym językiem[2]. Pismo poświęcało swoje łamy analizie twórczości artystów rockowych ówczesnego świata zachodniego takich, jak The Beatles, Pink Floyd, Led Zeppelin, Deep Purple, ale także wykonawcom polskim. W magazynie można było znaleźć czarno-białe zdjęcia idoli muzycznych, słuchanych wtedy w Polsce głównie poprzez rozgłośnie zachodnie i również w Programie III Polskiego Radia.

Największe znaczenie pismo miało od 1983, gdy redaktorem naczelnym został Wojciech Mann, a razem z Janem Chojnackim i Romanem Rogowieckim zmienili jego profil na zdecydowanie rockowy. Szata graficzna oraz papier, na którym pismo było drukowane, odznaczały się niską jakością, mimo to miesięcznik zyskał duże uznanie, zwłaszcza wśród młodych ludzi. W piśmie, którego nakłady niejednokrotnie sięgały 100 tys. egzemplarzy, publikowali m.in: Roman Waschko, Piotr Kaczkowski, Jerzy Bojanowicz, Dariusz Michalski, Marek Gaszyński, Wojciech Soporek, Grzegorz Brzozowicz, Jan Skaradziński, Jakub Wojewódzki, Wojciech Staszewski, Filip Łobodziński.