Nikifor

Nikifor

Nikifor, zwany też Nikiforem Krynickim, a właściwie Epifaniusz Drowniak, w roku 1967 znajdował się w jednym z najważniejszych momentów swojego życia i twórczości: był to czas, w którym po dekadach biedy, niezrozumienia i marginalizacji zaczynał być wreszcie dostrzegany jako pełnoprawny artysta, a nie „dziwak z Krynicy”. W tym okresie Nikifor mieszkał nadal w swojej ukochanej Krynicy‑Zdroju, wówczas jeszcze bardziej przypominającej wieś niż uzdrowisko o współczesnym charakterze, i codziennie wychodził z farbami oraz pogniecionymi kartkami papieru, by malować swoje charakterystyczne akwarele: cerkwie, miasteczka, urzędy, wnętrza biur, fantastyczne pejzaże, a także autoportrety, w których przedstawiał siebie jako urzędnika, architekta, pisarza, generała — kogoś, kim nigdy nie był, ale kim w głębi duszy pragnął być. Rok 1967 to czas, gdy jego twórczość zaczynała być już systematycznie dokumentowana i chroniona przez Mariana Włosińskiego, który kilka lat wcześniej podjął się opieki nad artystą, ratując jego prace przed zniszczeniem i rozproszeniem. Dzięki temu właśnie w drugiej połowie lat 60. powstawały jedne z najbardziej dojrzałych i rozpoznawalnych prac Nikifora, charakteryzujące się precyzyjną linią, intensywną kolorystyką i niezwykłą dbałością o detale architektoniczne.