Nieskończone horyzonty miłości

Nieskończone horyzonty miłości - Jerzy Skawroń

“Czy można mówić o miłości tam, gdzie brak relacji osobowych? Czy miłość jest koncepcją? Oto pytania, które postawił sobie Jerzy Skawroń OCarm. [...] W swoich badaniach Autor uzasadnia, w świetle pism św. Jana od Krzyża, że miłość jest fundamentalnym warunkiem osobowego rozwoju. Analizując osobowe etapy rozwojowe, stwierdza, że w każdym studium rozwoju duchowego, również w nocy zmysłów i nocy ducha, płynie w człowieku strumień miłości […] Miłość doskonała jednoczy wszystkie władze człowieka w Bogu i szuka Jego woli, łączy wole człowieka z wola Boga, cechuje się cnotami w stopniu heroicznym, sferę zmysłów podporządkowuje duchowej, oznacza zatopienie się miłości człowieka w miłości Boga” – czytamy w przedmowie Antoniego F. Nowaka OFM. Podjęta w studium nauki św. Jana od Krzyża interpretacja prowadzi poprzez analizę “teologiczno-psychologicznych aspektów” podstawowych pojęć opisujących drogę duchowego rozwoju człowieka, z wykorzystaniem także z teorii dezintegracji pozytywnej Kazimierza Dąbrowskiego. W dojrzewaniu do pełni człowieczeństwa musi bowiem nastąpić przejście od starego człowieka do człowieka nowego, jak to określa św. Paweł. Dopiero wówczas człowiek jest zdolny, by zrealizować swoje najgłębsze powołanie, czyli “przyoblec się w Pana Jezusa Chrystusa” (Rz 13, 14).