Nauki przyrodzenia, w sposobie dla każdego przystępnym, 1850 r.

Nauki przyrodzenia, w sposobie dla każdego przystępnym, 1850 r. - Józef Bełza

Józef Bełza (1805-1888) – polski chemik, pionier cukrownictwa w Polsce.Początkowo pobierał nauki u księży Pijarów w Piotrkowie, następnie w Warszawie. Dalsze wykształcenie odebrał w byłym Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał stopień magistra filozofii, prawa i administracji. W 1827 roku został adiunktem przy pracowni chemicznej uniwersytetu warszawskiego. Po 1830 wykładał chemię i technologię w gimnazjum warszawskim. W 1835 został członkiem rady lekarskiej królestwa polskiego. W latach (1836–1858) był profesorem chemii i technologii chemicznej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Marymoncie. Sławę zyskał jako współzałożyciel (1840) Szkoły Farmaceutycznej w Warszawie. Oprócz stanowiska profesora, pełnił też funkcję sekretarza do spraw biurowych. Pełnił też urząd komisarza fabryk przy Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych. Opuścił służbę rządową w 1869. Prace naukowe autora: Rozprawa o wodach mineralnych uważanych szczególniej pod względem sposobów i historii ich rozbioru (Warszawa 1829) - nagroda Uniwersytetu Warszawskiego złoty medal wyrabianiu cukru z buraków (1837) Zasady technologii chemicznej gospodarskiej (1840, wyd. 2. 1851) Chemia policyjno-prawna (Warszawa, 1844; wydana przez izbę lekarską i tłumaczona na język rosyjski) Dodatek do chemii policyjno-prawnej (Warszawa 1854) O wyrabianiu nawozów, ich zasiłków i bodźców, czyli podniet podług Dumasa (Warszawa 1849) Krótki rys chemii z dodaniem treściwego zastosowania jej do rolnictwa (Warszawa, 1852)