Nauki Katechizmowe o łasce Bożej Tom VII 1912 r.

Nauki Katechizmowe o łasce Bożej Tom VII 1912 r.

Nauki katechizmowe ułożone na podstawie nauk różnych autorów przez kapłana Archidyecezyi gnieźnieńskiej. Autora dzieła "Kazania o męce i śmierci Pana Naszego Jezusa Chrystusa". Tom VII. O łasce Bożej i środkach do jej osiągnięcia   Łaska (gr. χαρις, charis, łac. gratia) – w teologii rozumiana jako dar udzielany człowiekowi przez Boga, a którego przyznanie nie jest związane z żadną zasługą. Łaska może dotyczyć życia duchowego lub materialnego. Może być niezbędna do osiągnięcia niektórych celów religijnych. Łaska jest uczestnictwem w wewnętrznym życiu Trójcy Świętej. Jest darem danym darmo z inicjatywy Boga. Ma charakter nadprzyrodzony. Przerasta rozum, siłę i wolę człowieka. Przez łaskę Bóg się objawia i udziela. Łaska oczyszcza z grzechu i uświęca. Łaska wspomaga powołanie i usprawiedliwia. Łaska może być habitualna, czyli być trwałym uzdolnieniem do życia zgodnie z powołaniem, albo może być aktualna, czyli być darem interwencyjnym, wspierającym nawrócenie lub uświęcenie. Przez sam chrzest człowiekowi udzielona jest łaska uświęcająca, która jest darem habitualnym, to znaczy takim, który w sposób trwały uzdalnia człowieka do świętości i życia mocą Bożej miłości. W sakramentach Bóg udziela łaski sakramentalnej, czyli daru związanego z charakterem sakramentu. Charyzmaty, jak też wszystkie inne uzdolnienia, są łaskami szczególnymi.