Nauka o chorobach wewnętrznych tom I -IV

Nauka o chorobach wewnętrznych tom I -IV - Witold Orłowski

Witold Eugeniusz Orłowski (ur. 24 stycznia 1874, zm. 2 grudnia 1966 w Warszawie) – polski lekarz internista.Był synem Franciszka, zarządcy majątku Tukałły Milcz urodził się w folwarku Norwidpol w powiecie borysowskim młodszym bratem Zenona. Podobnie jak brat ukończył w 1891 gimnazjum w Wilnie uzyskując zloty medal. Studiował medycynę na Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu. Ukończył ja w listopadzie 1896, doktorat medycyny uzyskał 12 marca 1900, tytuł docenta uzyskał w 1903 roku, profesora nadzwyczajnego w 1907, profesora zwyczajnego w 1913 w Kazaniu. Profesor Uniwersytetu w Kazaniu (1907–1918) i Tomsku (1918–1919). W roku 1920 powołany został na katedrę medycyny wewnętrznej Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie wykładał do 1925, po czym przeniósł się do Warszawy, gdzie był profesorem i dyrektorem II. Kliniki Wewnętrznej. W Warszawie pracował przez 22 lata, od 1925 do 1947. Był pionierem fizjopatologii i biochemii w tej klinice. Wydał wiele rozpraw naukowych o charakterze doświadczalno-klinicznym z zakresu przemiany materii i przewodu pokarmowego. W 1927 został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, rok później – jednym z członków Polskiej Akademii Umiejętności. W czasie okupacji uczestniczył w tajnym nauczaniu medycyny (zob. Warszawski Uniwersytet Medyczny w czasie II wojny światowej). Wykształcił wielu przyszłych lekarzy.

Tom I-802s.

Tom II-807-1589 s.

Tom III-1595-2387 s. 

Tom IV-2391-3196 s.