Narzeczona Harambaszy - cz 1 i 2.

Narzeczona Harambaszy - cz 1 i 2. - T. T. Jeż

Cz 1 - 122 s.

Cz 2 - 114 s.

Teodor Tomasz Jeż

Narzeczona Harambaszy Powieść z dziejów słowiańszczyzny południowej Tekst wg wydania z 1882 r. przygotował do druku Adam Lewak ROZDZIAŁ PIERWSZY NOCLEG Potężny talent piewcy Zamku Kaniowskiego, cuda by stworzył, gdyby tym samym piórem, którym skreślił widzenia Nebaby z wierzchołka dębu puszczy śmilańskiej, odmalował krajobraz; rozwijający się ze szczytu góry, wystrzelającej najwyżej spośród Gór Pekskich. Cudnyż bo to rzeczywiście krajobraz!... Pod stopami, w prawo, w lewo, jak okiem sięgnąć, rozrzuciły się zielone garby okrytych lasami wzgórzy. Od pierwszego oka rzutu widać nie co innego, tylko wzgórza. Wpatrującemu się w nie jednak pilnie odkrywają się w niespodziankowy sposób: tu bezdenna otchłań wąwozu głębokiego, czarna, dzika, ponura, tam grzebień skał sinych, wyglądający zalotnie spoza zielonych warkoczy, owdzie osada jakaś od niechcenia na spadku góry rzucona, gdzie wdziej jakaś ruina malowniczo w mchy i bluszcze ubrana, a w dali, w dali tuman mgły sinawej, przewijający się wężowym skrętem, połyskujący od spodu tu i owdzie odblaskiem zwierciadlanym. Tuman ten mimowolnie zatrzymuje na sobie uwagę, i zmusza niejako zapytać:

– Co to? Zadaj to pytanie Serbowi, a odpowie ci z pewnym w głosie przyciskiem, zdradzającym coś, niby dumę.