Napoleon a Polska, Tom I-III, 1918-1919 r

Napoleon a Polska, Tom I-III, 1918-1919 r - Askenazy Szymon

Tom I -  327 s./ 1918 r.

Tom II - 337 s. / 1918 r.

Tom III - 441 s. / 1919 r.

Na powiązania Polaków z Napoleonem w latach 1799-1815 można patrzeć z perspektywy naszej i z perspektywy Pierwszego Konsula, a następnie Cesarza Francuzów. Istotne jest to, iż plany Napoleona bardzo różniły się od naszych oczekiwań.
Przede wszystkim, w jego rozumowaniu nie istniało coś takiego jak sprawa polska. W Polakach funkcjonuje mit Napoleona-twórcy Legionów i Księstwa Warszawskiego. Jednakże Napoleon był władcą absolutnym kraju, który był nastawiony imperialistycznie 
i który był skonfliktowany z większością krajów europejskich. Napoleon dobierał sobie sojuszników, tak, aby mieć przede wszystkim rekruta. Należy zwrócić uwagę na siłę zbrojną Księstwa Warszawskiego: w 1812 roku było to 90 tysięcy żołnierzy na 3 miliony ludności. Teraz mamy około 150 tysięcy, ale na...38 milionów! Czemu Polacy wiązali się z Napoleonem? Ponieważ był on skonfliktowany z naszymi zaborcami: najpierw z Austrią i Prusami a potem z Rosją. Polacy mieli do wyboru albo nic nie robić,(bo nie było szans na ustępstwa ze strony któregoś z zaborców)albo walczyć przeciwko tym, którzy zabrali nam niepodległość. Wybraliśmy oczywiście to drugie. Jednakże tu ujawnił się koniunkturalizm Napoleona. Legiony Polskie były używane tylko we Włoszech celem umocnienia tam pozycji Francji. A w 1801 roku, mocą pokoju z Luneville Napoleon otwarcie zobowiązał się nie wskrzeszać Polski w zamian za wycofanie poparcia dla monarchistycznej wrogiej Napoleonowi emigracji francuskiej(poparcia tego udzielała Austria) i orientacja pronapoleońska faktycznie umarła na 5 lat. Po konflikcie z Prusami powstało Księstwo Warszawskie. Jednakże państwo to było naprawdę niewielkie i miało dziwne granice. Było buforem, który osłabić miał pokonane Prusy, poza tym wciąż sojusznikiem Napoleona był cesarz Rosji, który nie mógł zaakceptować odbudowy silnej Polski u swoich granic, bo ta upomniałaby się w końcu o ziemie zaboru rosyjskiego. Należy zwrócić uwagę nawet na nazwę Księstwa. Nie było tu przymiotnika "Polskie" tylko "Warszawskie". Mamy tu kontynuację polityki zaborców, którzy dążyli do zapomnienia nazwy Polski i realizację postulatu Rosji. Przyłączenie ziem zaboru rosyjskiego stało się możliwe dopiero, gdy wybuchła wojna Rosji z Francją. Byłoby jednak nielogicznym gdyby Napoleon nie chciał odbierać zasobów i ziemi Rosji, która stała się teraz dlań wrogiem. Jednakże kampania 1812 roku skończyła się klęską, Księstwo Warszawskie okupowała Rosja (pozostało nam zatem znów walczyć przy Napoleonie), a pamiątką po nim były tylko, „ochy” i „achy” Mickiewicza w Panu Tadeuszu. Znamienne, że Polacy wspierali Napoleona do końca. Robili to, bo jak już mówiłam, nie mieli alternatywy. Kierowało nimi też jakieś poczucie honoru.