Na posterunku 1947 r.

Na posterunku 1947 r. - Jan Bochenek

Kilka dni temu proboszcz Mościckiej parafii, Artur Ważny, opowiedział mi dziwną historię, którą usłyszał od księdza Michała Hellera. Ale, jak zapisano w kronice parafialnej, starania te odnosiły skutek wprost odwrotny. Po wyrzuceniu z mieszkania proboszcza, budowa stanęła na kilka miesięcy. Wszystkie siły skierowano na budowę plebanii. Lata 1952-1953 zeszły na wznoszeniu murów. Im wyżej, tym i większe były problemy. Z powodu braku wyciągników i przerw w dostawach prądu, mościczanie wymyślili tzw. "wieczorną gimnastykę". Codziennie pod wieczór na plac budowy przychodziło po kilkadziesiąt, kilkaset osób i z rąk do rąk podawało cegły na najwyższe rusztowania, aby na następny dzień murarze mogli pracować bez przestojów. To były kryzysowe lata. W takich momentach proboszcz zwracał się o szczególną modlitwę do chorych. Zastrzegł sobie ich zaopatrywanie. W rozmowach z chorymi prosił, aby swe cierpienia ofiarowali w intencji pomyślnego ukończenia budowy. Wznoszone z mozołem mury były kilkakrotnie rozebrane w nocy przez nieznanych ludzi, co spowodowało ustanowienie specjalnej straży parafialnej. Do 1956 roku zużyto ponad 6 milionów cegieł. Przy budowie brali udział pracownicy Azotów, którzy całymi oddziałami, po zmianie, przychodzili na plac budowy i nie bacząc na zagrożenia ze strony władz pracowali kilka godzin dziennie. Kwestarze chodzili po wydziałach zakładu i zbierali pieniądze. Wiele cegiełek zakupili, mieszkający w Mościcach, pod koniec okupacji, warszawiacy i w ten sposób odwdzięczyli się za gościnę i bezinteresowną przyjaźń. Po licznych kłopotach, ukoronowanych bezpośrednią interwencją proboszcza w Krakowie, w piątek 29 września 1956 roku uzyskano zgodę na otwarcie kościoła. Uroczyste otwarcie i poświęcenie zapowiedziano na dzień 7 października, czyli w parafialny odpust, w dzień św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Pierwszą mszę świętą przy niezbyt pięknej pogodzie, ale za to przy udziale około 5 tys. wiernych, odprawił ks. infułat, dr Jan Bochenek, podówczas proboszcz tarnowskiej katedry. Gościem specjalnym, zastępującym chorego biskupa Jana Stepę, był bp Karol Pękala, który dokonał poświęcenia kościoła. Podczas uroczystości śpiewał chór z parafii XX Misjonarzy z Tarnowa, prowadzony przez ks. Józefa Pawełczyka. W tym samym dniu partyjna władza zaprosiła mieszkańców Mościc na mecz Unii Tarnów z czechosłowackimi piłkarzami. Był to perfidny sposób na ściągnięcie wiernych spod kościoła na stadion. Niestety, piłkarze Unii odmówili gry, a Czesi zagrali z Tarnowią. Kościół parafii N. M. P. Królowej Polski w Mościcach stał się pomnikiem jego bezimiennych budowniczych i wieczną pamiątką po proboszczu, księdzu Stanisławie Indyku.