Na krawędzi,1936r

Na krawędzi,1936r - W.J.Grabski

Władysław Jan Grabski był synem Władysława Grabskiego, ministra i premiera RP, oraz Katarzyny zd. Lewandowskiej. Dzieciństwo, opisane w autobiograficznej powieści Blizny dzieciństwa spędził w Borowie oraz Petersburgu. W latach 1912–1914 uczęszczał do Gimnazjum Konopczyńskiego. Po wybuchu I wojny światowej wyjechał z rodzicami do Petersburga, gdzie uczył się w Gimnazjum św. Katarzyny, z półroczną przerwą, gdy po wybuchu rewolucji w połowie 1917 wraz z matką i rodzeństwem przenieśli się do spokojniejszej Teodozji na Krymie. W kwietniu 1918, po zawarciu traktatu brzeskiego, cała rodzina powróciła do Warszawy. W 1920 zdał maturę w gimnazjum Adama Mickiewicza.

W lipcu tegoż roku zgłosił się do Armii Ochotniczej, służył w 24 Pułku Ułanów i brał udział w działaniach na Litwie Środkowej. Po demobilizacji (25 listopada 1920) podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po uzyskaniu dyplomu w 1924 wyjechał na Sorbonę, gdzie studiował historię doktryn ekonomicznych, a także historię średniowiecza, po czym powrócił na UW (seminarium prof. Kostaneckiego) i uzyskał doktorat (1927) za pracę o Karolu Fourierze. Ponieważ ojciec przekazał mu część swojego majątku Grabkowo k. Warszawy, wiosną 1927 odbył kilkumiesięczne praktyki ogrodnicze, m. in. u prof. Jeana Dybowskiego w Puławach.

W listopadzie 1927, poślubił Zofię Wojciechowską – malarkę, córkę Marii i Stanisława Wojciechowskich. Po ślubie osiedlili się w wybudowanym dla nich przez Władysława Grabskiego domu w Grabkowie, gdzie mieszkali do śmierci. W latach 1927–1929 Grabski pracował w Biurze Ekonomicznym Banku Polskiego. W roku 1929 wykryto u niego zaawansowaną gruźlicę płuc. Po długotrwałym leczeniu w sanatoriach w Zakopanem, Lesie Wiedeńskim i Davos powrócił do Grabkowa, jednak następstwa choroby miały towarzyszyć mu do końca życia. Od tego czasu poświęcił się pisarstwu i publicystyce.