Myśl społeczna proroków

Myśl społeczna proroków - Ks Gabriel Witaszek CSsR

Praca przedstawia historyczny rozwój prorockiej myśli społecznej. Przedmiotem analizy autora są zarówno treści pism kolejnych proroków, jak i kontekst historyczny, w jakim ci prorocy żyli i działali.

Ruch prorocki wywarł ogromny wpływ na bieg dziejów narodu wybranego. Prorocy tkwili w głównym nurcie tradycji Izraela i przystosowywali ją do nowej sytuacji. Analizując tworzenie się prorockiej myśli społecznej, ukazane zostały kolejne etapy jej rozwoju. Charakter badanych ksiąg podkreśla łączność dośwładczenia ludzkiego i doświadczenia wiary, objawienia Bożego i odpowiedzi człowieka, poznawania Boga i rozumienia człowieka. Punktem wyjścia prorockiej myśli społecznej jest zbawczy plan Boga. W świadomości i posłaniu proroków przeważa wymiar wertykalny: są zainteresowani znalezieniem Boga w życiu człowieka. Prorocy oskarżają sobie współczesnych z powodu ich aspołecznego postępowania: bogatych właścicieli wielkich posiadłości ziemskich, przekupnych sędziów, całą warstwę wyższą, która żyje kosztem ubogich. Oszustwa godzące w ludzi ekonomicznie zależnych są na porządku dziennym, a święta kultowe obchodzone z przepychem utrwalają ten system niesprawiedliwości. Ukazują się one jako bluźnierstwo, ponieważ nie kładą kresu jawnej niesprawiedliwości, a jedynie neutralizują obietnice Jahwe udzielone całemu ludowi Bożemu i odwlekają ich realizację. Prorocy zwracają si^ nie przeciwko dobrobytowi jako takiemu, gdyż każde materialne polepszenie pozlomu życia jest z wdzięcznością przyjmowane z rąk Jahwe, ale krytykują brak solidarności ze wszystkimi członkami ludu Bożego i jego rozpad spowodowany rządami poszczególnych grup. Krytyka proroków rodzi nadzieję na powstanie nowej stworzonej przez Jahwe sytuacji: "Niech sprawiedliwość wystąpi jak woda z brzegów i prawość jak potok nie wysychający wyleje!" (Am 5, 24). Prorocy nie uważają siebie za rewolucyjnych przedstawicieli uciśnionych, lecz przypominają o ważności prawa Bożego, chroniącego słabych. Głoszą oni radosne orędzie o zbawieniu ubogich, którzy pokładają swoją ufność w Bogu, a nie polegają tylko na sobie. - fragment zakończenia