Mury Hebronu

Mury Hebronu - Andrzej Stasiuk

Bohaterem opowieści jest mieszkaniec owianej złą sławą warszawskiej Pragi. Postać jego rysuje Andrzej Stasiuk niemal z czułością, ale bez sentymentalizmu. Opisując więzienny świat, pisarz nikogo nie potępia, jest przede wszystkim wrażliwym obserwatorem, który nie ulega stereotypom i uprzedzeniom. Chronologia opowiadań jest zachwiana. Język drapieżny, wulgaryzm kontrastuje z mistyką. Pierwsze rozdziały stanowią wiązkę obrazów życia „kryminału”, gdzie dominuje samotność, ból, bezczynność, apatia, tęsknota. Wykluczeni ze społeczeństwa złodzieje i mordercy budują własny system wartość oraz alternatywne normy społeczne. Więzienie jest miejscem gdzie nikt nie pyta się dlaczego coś się dzieje, a ci, którzy nie dostosują się do praw tu panujących, nie mają szansy na przetrwanie. Paradoksalnie okazuje się, że więzienie nie jest karą tylko sposobem na życie. Bo wolność traci się tylko raz, potem już nie ma granicy między tym, co na zewnątrz i tym, co za murami.