Może jak morze. Odpowiedzi pytań pełne

Wprawdzie rzadko kto czyta „noty wydawnicze”, lecz w przypadku książeczki-kolorowanki „Może jak morze” warto to zrobić, ponieważ znajduje się tam rzetelna i merytoryczna prezentacja jej walorów, w każdym razie ambicji jej autora. Oczywiście ostatecznym sędzią każdej książki (i nie tylko) jest odbiorca. Używam słowa „odbiorca”, ponieważ przedszkolaki rzadko są w stanie książeczki samodzielnie przeczytać. W takich przypadkach decydentami i przekaźnikami są rodzice, krewni czy też opiekunowie potencjalnego odbiorcy. Jeśli więc dziecko powie: „jeszcze raz”, będzie to komplement, którego każdy chyba autor się spodziewa. Taka prośba sprawi również przyjemność osobie, która na wybór tej czy innej książeczki się zdecydowała. Niestety o decyzję zakupu nie jest łatwo. Rynek dziecięcy jest wprost zasypany najprzeróżniejszej maści „produktami”. Profesjonalni krytycy rzadko tą sferą twórczości się zajmują, dominują więc tzw. influencerzy, których bardziej interesuje reklamowa wartość książki, niż jej treść czy forma. Wracając do tematu, czyli do książeczki-kolorowanki „Może jak morze”, jest to tzw. pozycja niszowa, czyli nieprzeznaczona dla tzw. masowego czytelnika (odbiorcy). Adresowana jest raczej do książkowych koneserów, odbiorców bardziej ambitnych i wymagających. Tych, którzy szukają i oczekują czegoś „innego”, krótko mówiąc – wartościowego. „Może jak morze” jest taką właśnie książeczką. I jak najbardziej więc powinna znaleźć sią w rękach dzieci. Została stworzona zarówno do słuchania, powtarzania, jak i do kolorowania. Bo tak właśnie zatytułowana jest cała seria książeczek-kolorowanek autorstwa Andrzeja Janusza Mierzejewskiego: SŁUCHAM. POWTRZAM. KOLORUJĘ. Prawdę mówiąc, „Może jak morze” to aż trzy książeczki w jednej. „Deal” nie do odrzucenia!