Moja Praga

Moja Praga - Paweł Elsztein

Książka niniejsza jest zbiorem wspomnień. Zatytułowałem ją Moja Praga - z archiwum wspomnień. Jak wszystkie nieomal tego rodzaju publikacje pisane są z pewnej perspektywy czasu. Nie są to pamiętniki odnotowujące chwilę bieżącą. Opowiadając o dawnych latach często odpowiadam na zadawane mi przez dzieci i wnuków pytania: jak to było dawniej, co się akurat tutaj działo, gdzie było kino, teatr czy określona fabryka? Wszystkie wspomnienia, szczególnie te odległe noszą piętno subiektywnej oceny autora. Nie raz wspominając jakieś wydarzenie po wielu latach mimo woli upiększamy je. Nieraz „okrutny" nauczyciel rachunków po półwieczu okazuje się dobrotliwym, poczciwym człowiekiem, nieomal kochanym przez wszystkich uczniów. Z biegiem lat zacierają się ślady, a najchętniej wspomina się wydarzenia dobre dla nas, przychylne. Świadom tych pułapek, które stoją na drodze wspomnień, starałem się w miarę możliwości unikać wszystkich przejaskrawień. Inaczej wygląda świat dziecka, młodzieńca, a inaczej świat człowieka dorosłego. Fragmenty tej książki publikowane były w prasie lokalnej, między innymi w „Echu Nadwiślańskim", „Nowej Gazecie Praskiej" i „Pulsie Warszawskim". Były to jednak tylko fragmenty, niejednokrotnie ze względu na ich objętość skracane do potrzeb redakcyjnych. Znajdowały, mogę to z zadowoleniem przyznać, uznanie czytelników. "W 1997 roku pokazałem w kinie Praha na warszawskiej Pradze zdjęcia mojej dzielnicy. Domy stare i nowe, ulice i zaułki rzadko odwiedzane. Blisko sto barwnych zdjęć dużego formatu przez pół roku było udostępnione publiczności. Wystawę zatytułowałem jako „Praskie klimaty". W rok później zorganizowano, wszystko dzięki pomocy Referatu Kultury w WOKiS mojej dzielnicy drugą wystawę zatytułowaną „Praskie klimaty - II". Tym razem pokazałem zdjęcia z chwili obecnej i reprodukcje zdjęć z lat minionych Pragi. Obie wystawy cieszyły się dużym zainteresowaniem." - fragment.