Modlitwa mistyczna, 1922r.

Modlitwa mistyczna, 1922r. - Rene de Maumigny

Niezliczone[1] są wprost rzesze dusz, które służą Stwórcy i przez tę służbę niby przez wielką bramę wchodzą na przybytki niebieskie, gdzie radość ich będzie zbytnio wielka. Przeważająca większość spośród nich, żyjąc wśród świata, dąży do niebieskiej ojczyzny przez zachowanie przykazań. Dużo mniejsza, ale jeszcze znaczna ilość dusz, posłyszawszy wezwanie Chrystusa: „Opuść wszystko, pójdź za Mną i naśladuj Mnie”, porzuciła świat. I ci zmierzają wznioślejszą drogą do wieczności – drogą rad ewangelicznych – którą nie wszystkim dano zrozumieć. Droga jednych i drugich to droga, rzec można, dobrze ubita, szeroka i pewna. Są to drogi zwykłe – viae ordinariae – któremi dusze pielgrzymują do Pana.

Spośród pierwszej i drugiej grupy wybiera sobie Bóg według świętego upodobania swojego szczupłą stosunkowo garść dusz i potęguje w nich w sposób przedziwny nadprzyrodzone działanie swoje. Doświadcza je Pan boleśniej niż zwykłe sługi swoje, ale też „uprzedza je błogosławieństwy słodkości swoich”, tak że kosztują już tutaj, na ziemi, przedsmaku życia niebieskiego. To niezwykłe życie wewnętrzne, zależne w szczególniejszy sposób od łaski bożej, pełne tajemniczego obcowania duszy z Bogiem, zowiemy życiem mistycznem. […]