Mickiewicz Adam - Pan Tadeusz, 1925 r.

Mickiewicz Adam - Pan Tadeusz, 1925 r. - Adam Mickiewicz

Pan Tadeusz czyli ostatni zajazd na Litwie Historja szlachecka z roku 1811 i 1812 w dwunastu księgach wierszem Drugi nakład Pan Tadeusz to najbardziej znane i najbardziej charakterystyczne działo Adama Mickiewicza. Poeta odmalował w nim obraz „utraconej ojczyzny” - ukochanej Litwy, „kraju lat dziecinnych”, do którego tęsknił przebywając na emigracji. Napisany regularnym 13-zgłoskowcem poemat nawiązuje w formie i tematyce do gatunku eposu, choć pierwotnym założeniem Mickiewicza nie było stworzenie dzieła o takiej przynależności gatunkowej. Utwór stopniowo rozrastał się pod jego piórem aż do monumentalnego, bo składającego się aż z dwunastu ksiąg. "Noc była wietrzna, śnieżna, a wichry śpiewały W kominach swoje zwykłe płaczące chorały. Kobiety przy dwóch świecach w bawialnym pokoju Siedziały przy robótce, w zaniedbanym stroju, Same jedne — wizyt się w domu swoim żadnych Nie spodziewając dla mgieł i czasów szkaradnych, Gdy nagle przed oknami — jak świst, grzechot węży, Zaszumiał przeraźliwie straszny brzęk uprzęży..."