Miciński Tadeusz - Wita, 1926 r.

Miciński Tadeusz - Wita, 1926 r. - Tadeusz Miciński

Miciński Tadeusz - Urodził się 9 listopada 1873 r. w Łodzi jako syn Wandy z Pruskich i Rudolfa. Tam pobierał elementarne nauki, a potem uczył się w V Gimnazjum w Warszawie (1886-1890). Po maturze, uzyskanej prawdopodobnie w Białej Cerkwi, i po guwernerce na Polesiu wyruszył na studia do Krakowa. Potem studiował w Lipsku, gdzie słuchał wykładów Wilhelma Wundta, i w Berlinie, gdzie poznał Stanisława Przybyszewskiego. Kiedy w latach 1897-98 przebywał w Hiszpanii, zainteresował się hiszpańską mistyką, tamtejszym malarstwem oraz dramatem, a za sprawą Wincentego Lutosławskiego, u którego gościł w Playa de La Mera, Platonem i anamnezą. Potem często bywał w Zakopanem, gdzie zaprzyjaźnił się ze Stanisławem Witkiewiczem, Tadeuszem Nalepińskim i Mariuszem Zaruskim. Znał Petersburg, Połągę, Rzym, Hellerau, Sztokholm i Sofię, gdzie był korespondentem tygodnika "Świat" podczas wojny bałkańskiej. Gdy wybuchła I wojna światowa, trafił jako internowany do Kaługi, a potem do Moskwy, Piotrogrodu i na Białoruś. Mieszkając w 1915 w Moskwie interesował się życiem polskiej kolonii artystycznej. Potem został oficerem oświatowym w korpusie J. Dowbora-Muśnickiego. Wracając wiosną roku 1918 do kraju, zginął zamordowany w lutym? w okolicach Czerykowa na Białorusi przez chłopów, bolszewików czy też płatnego mordercę wysłanego za nim przez Dzierżyńskiego. Grób Micińskiego znajduje się w osadzie Małe Małynicze. Tadeusz Miciński zadebiutował jako poeta w 1896 poematem Łazarze, a w 1902 ukazał się jedyny tomik jego wierszy W mroku gwiazd. Debiutem prozatorskim była Nauczycielka, konkursowe opowiadanie ogłoszone w 1896 w "Czasie", a potem za życia pisarza zaistniały powieści Nietota. Księga tajemna Tatr (1910) i Xiądz Faust (1913) oraz tom opowiadań Dęby czarnobylskie (1911), pośmiertnie zaś wydano Witę ( 1926) i Mene-Mene-Thekel Upharisim!... Quasi una phantasia (1931). Za debiut dramaturgiczny należałoby uznać Marcina Łubę, dramat napisany wspólnie z Ignacym Maciejewskim, zaś debiutem samodzielnym była Noc rabinowa publikowana w 1902-1903 w Ateneum, a potem wydał Miciński Kniazia Patiomkina (1906) i W mrokach złotego pałacu, czyli Bazylissa Teofanu (1909). Natomiast z tekstów publicystycznych godne uwagi okazały się Do źródeł duszy polskiej (1906) i Walka o Chrystusa (1911). ! Uwagi: Oprawa zarysowana i przetarta. Brzegi stron zakurzone. Strony pożółkłe. Druk zachowany w stanie dobrym. Pieczątki wewnątrz książki.