Miciński Jerzy - Polskie statki pomocnicze i specjalne 1920-1939, Tom II

Miciński Jerzy - Polskie statki pomocnicze i specjalne 1920-1939, Tom II - Jerzy Miciński

Jerzy Miciński – polski dziennikarz i historyk marynista, autor książek poświęconych dziejom polskiej floty handlowej. (...) W 1931 r. port gdyński wzbogacił się o specjalną jednostkę sanitarną. Z różnych względów warto poświęcić jej więcej uwagi, tym bardziej że udało się zebrać na ten temat sporo materiałów. Stateczek zbudowała Stocznia Gdyńska; historycznie biorąc był on pierwszą jednostką całkowicie zaprojektowaną i wykonaną przez tę stocznię, pierwszą próbą własnych sił gdyńskich stoczniowców. Wodowanie za pomocą dźwigu pływającego nastąpiło 17 września 1931 r. (ryc. 113), jednakże na skutek różnych kłopotów, zwłaszcza z silnikiem, statek wszedł do normalnej eksploatacji właściwie dopiero w dwa lata później. Otrzymał pasującą do swych zadań nazwę „Samarytanka"; armatorem był Urząd Morski, zaś bezpośrednim dyspozytorem — lekarz portowy. Była to stalowa motorówka pełnopokładowa o pojemności 28 BRT i 10 NRT, długości całkowitej 15,0 m, szerokości 3,8 m, głębokości kadłuba 2,4 m oraz zanurzeniu ok. 1,5 m. Miała dwucylindrowy, żarowopalny silnik polskiej produkcji, firmy „Perkun", o mocy 60—65 KM, drugi z wyprodukowanych w kraju, bardzo niepewny i sprawiający stale dużo kłopotu w obsłudze. Motorówka miała zresztą i inne wady: źle zaprojektowany kadłub, przez co była powolna, ciężka i mało zwrotna, oraz niefortunnie zaprojektowane pomieszczenie dla chorych, do którego trudno było wnieść chorego na noszach i w którym brakowało dostatecznej wentylacji. Natomiast wygląd zewnętrzny „Samarytanki'" był bardzo okazały: miała niewielki bak, pod którym znajdowało się pomieszczenie załogi, krytą sterówkę, maszt i komin oraz wspomniane już pomieszczenie dla chorych, zajmujące całą część rufową kadłuba wraz z wpuszczoną w pokład, niską nadbudówką. Do celów sanitarnych używano tej motorówki bardzo niechętnie. Lekarz portowy wolał udawać się na statki pilotówkami; natomiast przewozu chorych do szpitala kwarantannowego w Babich Dołach koło Oksywia, co miało być jednym z głównych zadań „Samarytanki" (zbudowano w tym celu specjalny pomost w Babich Dołach), dokonywano przy użyciu karetek pogotowia będących w dyspozycji portu. Okazało się to znacznie praktyczniejsze. Po paru latach lekarz portowy w ogóle zrezygnował z tego statku na rzecz kapitanatu portu. Ten ostatni, jeśli kapryśny silnik na to pozwalał, używał go do różnych własnych potrzeb, w tym dość często do służby pilotowej. Stąd w wielu ze źródeł z ostatnich lat przed wojną „Samarytanka" figuruje jako pilotówka. (...)