Memuary, tom I-III - Jeremi Przybora
Memuary - autobiografia Jeremiego Przybory, satyryka, autora tekstów, twórcy m.in. Kabaretu Starszych Panów. Wydane przez oficynę „Tenten” w trzech tomach, w latach 1994-1998. W roku 2004 nakładem wydawnictwa „Studio Marka Łebkowskiego” ukazało się skrócone wydanie memuarów w jednym tomie zatytułowanym Przymknięte oko opaczności.
Utwór obejmuje ogromny przedział czasowy, od kresu zaborów (a w reminiscencjach rodzinnych wkracza niekiedy w XIX wiek), po czasy współczesne. Jeremi Przybora, choć, jak sam o sobie pisze – „polityczny minimalista” – niespecjalnie angażował się w otaczający go świat, był świadkiem kilku epok, które subiektywnie i fragmentarycznie, lecz bardzo plastycznie, opisał. Na łamach wspomnień pojawiają się sylwetki dziesiątek osób mniej lub bardziej znanych, z którymi autor zetknął się w swoim długim życiu.
Autobiografia napisana jest, jak zwykle u Przybory, piękną polszczyzną, nasyconą niezwykłym poczuciem humoru autora, objawiającym się w dowcipnych, mistrzowsko skonstruowanych zdaniach. Autor opisuje swoje życie z dużą dozą autoironii, przyznając się z dużym urokiem do rozmaitych „grzeszków” życiowych.
„Przymknięte oko Opaczności. Memuarów część I” - 172 s., 1994 r.
Obejmuje okres od urodzenia autora (1915) do wybuchu II wojny światowej.
Jeremi Przybora urodził się w Warszawie w zamożnej rodzinie szlacheckiej, jego ojciec, Stefan, był inżynierem-cukiernikiem, właścicielem fabryki słodyczy oraz cukierni w Warszawie; matka, Jadwiga z domu Kozłowska, zajmowała się domem. Autor miał dwójkę starszego rodzeństwa – brata Wiesława i siostrę Halinę. Rodzice rozwiedli się gdy Jeremi miał kilka lat, ale chłopiec z jednakową serdecznością wychowywany był tak przez matkę, jak i przez macochę i ojca. Gdy miał 10 lat, ojciec zakupił majątek Miedzyń pod Bydgoszczą, gdzie Przybora spędził kilka następnych lat. Tam też rozpoczął edukację szkolną, którą ukończył w Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie. Potem studiował w Szkole Głównej Handlowej i anglistykę na Uniwersytecie Warszawskim, których to studiów nie skończył. Przejściowo pełnił obowiązki korepetytora w majątku Szczorse koło Nowogródka. Tuż przed wojną zgłosił się na konkurs na spikera Polskiego Radia i został przyjęty do pracy w rozgłośni warszawskiej.
„Przymknięte oko Opaczności. Memuarów część II” - 220 s., 1998 r.
Obejmuje okres od początku wojny do początku Kabaretu Starszych Panów (1956).
Na początku wojny Przybora wziął ślub z Marią Burską. Okupację przeżył najpierw na posadzie urzędniczej w Urzędzie Miasta Warszawy, potem prowadząc niewielki sklepik. Pod koniec wojny urodziła mu się córka, Marta. Po wojnie podjął pracę w rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy, gdzie spędził trzy lata. Po powrocie do Warszawy został zaangażowany początkowo jako spiker, ale wkrótce przeniósł się do w Teatru Polskiego Radia, gdzie stworzył radiowy „Teatrzyk Eterek”. Tam też nawiązał współpracę z Jerzym Wasowskim. Od roku 1956 obydwaj panowie współtworzyli – już w Telewizji Polskiej – słynny Kabaret Starszych Panów. W życiu osobistym przeżył rozwód oraz urodziny syna, Konstantego (Kota), a następnie drugi ślub, z Jadwigą Berens.
„Zdążyć z happy endem. Memuarów część III” - 220 s., 1998 r.
Obejmuje okres od Kabaretu Starszych Panów (1956) do czasów współczesnych (Lata 90. XX wieku).
Czasy Kabaretu Starszych Panów to dla Jeremiego Przybory okres popularności i apogeum twórczości literackiej. Oprócz Kabaretu telewizyjnego autor występował w kabarecie „Wagabunda”, współpracował z tygodnikiem „Szpilki”, miał także epizod filmowy (Upał). Lata 70. to powrót kabaretu pod nazwą Kabaret Jeszcze Starszych Panów oraz następne telewizyjne dzieła: Divertimento i Teatr Nieduży. W życiu prywatnym, po drugim rozwodzie spotkał autor wreszcie miłość swego życia – trzecią żonę, Alicję Wirth. Dużo miejsca poświęca Przybora swojemu „siedlisku” – działce na wsi mazowieckiej, gdzie, od połowy lat 70. spędzał z żoną cały wolny czas.
