Mein Kampf 1940 r.

Mein Kampf 1940 r. - Adolf Hitler

Hitler, na pierwszych stronach książki, odcina się od swojego austriackiego pochodzenia, twierdząc, że zawsze był przeciwnikiem monarchii habsburskiej. Zarzucał jej historycznym władcom nie dość skuteczną politykę germanizacyjną, a także krytykował militarną słabość Austro-Węgier w czasie I wojny światowej. Przyszły wódz III Rzeszy twierdził, iż gdyby Niemcy porozumiały się z Anglią, nie doszłoby do wojny światowej. Już w swoim programowym dziele Hitler wyraził obawę przed toczeniem wojny na dwóch frontach. Środkiem do jej uniknięcia było, zdaniem przywódcy NSDAP, zneutralizowanie Wielkiej Brytani.

Ważnym wątkiem, który przewija się przez całą książkę, jest koncepcja „woli narodu” i roli jednostki w tworzeniu silnego państwa. Hitler twierdził, że państwo nie może funkcjonować bez silnej władzy centralnej, której przewodzić ma jeden przywódca – Führer. Książka ta stała się swoistą manifestacją kultu jednostki, w którym Hitler ukazuje siebie jako niezłomnego lidera zdolnego do kierowania narodem niemieckim w kierunku jego „chwały”.

Pod względem ideologicznym, „Mein Kampf” jest pełna odniesień do koncepcji darwinizmu społecznego. Hitler uważał, że społeczeństwa, tak jak gatunki, podlegają „walce o przetrwanie”, w której słabsze narody muszą ustąpić silniejszym. Stąd jego poglądy na temat „czystości rasowej” i dążenie do eliminacji wszelkich „degenerujących” elementów, w tym Żydów, Cyganów i innych mniejszości.

Książka ma także charakter militarystyczny – Hitler przedstawia konieczność zbrojnego zdobycia przestrzeni życiowej dla Niemców, co miało stać się podstawą jego polityki zagranicznej. Jego plany ekspansji w Europie, zwłaszcza na Wschód, były głównym impulsem do wybuchu II wojny światowej. Równocześnie książka staje się podstawą ideologiczną dla późniejszych wydarzeń, które miały miejsce po dojściu Hitlera do władzy.