Materiałoznawstwo odzieżowe

Materiałoznawstwo odzieżowe - Maria Pawłowa

Wyroby włókiennicze otaczają współczesnego człowieka przez całe jego życie, stanowią codzienny, niezastąpiony element naszego środowiska naturalnego i naszej kultury. Niektóre z nich mają historię liczoną w tysiącach lat, inne tylko kilkadziesiąt, a niektóre pojawiają się i znikają w ciągu jednego sezonu.
Odzież, ubiór, strój, suknia, garderoba, toaleta, kreacja, ciuchy - to tylko nieliczne z wielu nazw, jakimi określa się najpopularniejszą, najszerzej stosowaną ochronę ludzkiego ciała, jedną z najstarszych jego ozdób i, obok pożywienia, codzienną potrzebę wszystkich ludzi. Mnogość używanych nazw świadczy o różnorodności tworów, jakie się pod nimi kryją, i o historycznej zmienności tego elementu kultury materialnej, znanego wszystkim ludzkim cywilizacjom.
Rozwój metod produkcji surowców włókienniczych i wytwarzania odzieży, choć często ukryty w cieniu innych wielkich osiągnięć technicznych, takich jak wielkie budowle i systemy irygacyjne w starożytności i średniowieczu, czy wszystkich wynalazków czasów rewolucji przemysłowej, stanowił część składową rozwoju cywilizacyjnego, a od około dwu stuleci jest również jego stymulatorem. Wysiłki i pomysłowość starożytnych rolników z Bliskiego i Środkowego Wschodu, chińskich hodowców jedwabników, indyjskich plantatorów bawełny i indyga, nie ograniczały się tylko do zwiększania zasobów żywności, lecz zmierzały również do zwiększania plonów roślin i wydajności zwierząt włóknodajnych. Stworzona przez nich globalna baza surowcowa była wystarczająco zasobna, by umożliwić rozwój sztuki tkackiej i sztuki zdobienia tkanin, tak widoczny np. w średniowieczu.
Rozwojowi produkcji włókien roślinnych i zwierzęcych towarzyszyły wspaniałe osiągnięcia w dziedzinie ich barwienia. Bez wspaniałej purpury antycznej nadającej boskiego splendoru, osiągnięcia wielu władców starożytnych imperiów byłyby z pewnością mniej wyraziste, a być może, przyszłyby im z większym trudem. Niezwykłe barwy tkanin zostały rozpowszechnione dopiero dzięki postępom chemii barwników, zapoczątkowanej w praktyce przez W.H. Perkina wraz z odkrytą przez niego w roku 1856 moweiną, dziś już nie stosowaną ze względu na małą trwałość wybarwień.