Manifesto of the Communist Party/ No Compromise, ok. 1906r. - Karl Marx
Manifesto of the Communist Party - 1906r.- 64s.- Karl Marx
The Communist Manifesto (originally Manifesto of the Communist Party) is an 1848 political pamphlet by the German philosophers Karl Marx and Friedrich Engels. Commissioned by the Communist League and originally published in London (in German as Manifest der Kommunistischen Partei) just as the revolutions of 1848 began to erupt, the Manifesto was later recognised as one of the world's most influential political documents. It presents an analytical approach to the class struggle (historical and then-present) and the conflicts of capitalism and the capitalist mode of production, rather than a prediction of communism's potential future forms.
The Communist Manifesto summarises Marx and Engels' theories concerning the nature of society and politics, that in their own words, "The history of all hitherto existing society is the history of class struggles". It also briefly features their ideas for how the capitalist society of the time would eventually be replaced by socialism. Near the end of the Manifesto, the authors call for "forcible overthrow of all existing social conditions", which served as the justification for all communist revolutions around the world.
In 2013, The Communist Manifesto was registered to UNESCO's Memory of the World Programme with Capital, Volume I.[1]
No Compromise- 1907r.- 64s.- Wilhelm Liebknecht
Wilhelm Liebknecht (ur. 29 marca 1826, zm. 7 sierpnia 1900) – niemiecki socjaldemokrata, jeden z założycieli SPD oraz ojciec późniejszych działaczy lewicowych, Karla i Theodora.Liebknecht urodził się w Gießen jako syn heskiego urzędnika Ludwiga Christiana Liebknechta i Kathariny Liebknecht (z domu Hirsch). W 1832 roku jego rodzice zmarli, od tego czasu wychowywał się u krewnych. W latach 1832–1842 chodził do gimnazjum w Gießen, później studiował filologię, teologię i filozofię w swoim rodzinnym mieście, Berlinie i Marburgu.
Po krótkim okresie w którym pracował jako nauczyciel w Musterschule Karla Fröbela w Zurychu i jako korespondent Mannheimer Abendzeitung, wziął udział w walkach rewolucyjnych, które miały miejsce w Paryżu w lutym 1848 roku. We wrześniu tego samego roku został aresztowany w Badenii z powodu swego udziału w powstaniu republikańskim Gustava Struve będącym jednym z wystąpień w czasie Wiosny Ludów. Po wyjściu z więzienia w maju 1849 roku, został członkiem Badische Volkswehr i adiutantem von Struvego. Walczył w tzw. Reichverfassungskämpfe („wojnie o konstytucję federalną”); po klęsce rewolucjonistów zbiegł do Szwajcarii. Tam został członkiem Genfer Arbeiterverein (Związku Robotników Genewy) i spotkał Fryderyka Engelsa.
W 1850 Liebknecht został zaaresztowany za działalność pośród robotników, a następnie wydalony z kraju. Udał się do Londynu, gdzie pozostał od 1850 do 1862 roku. Został tam członkiem organizacji komunistycznej i spotkał Karola Marksa. W 1862 roku powrócił do Niemiec, po ogłoszeniu amnestii dla uczestników rewolucji 1848/1849 roku. Został wówczas członkiem Powszechnego Niemieckiego Związku Robotniczego (ADAV), przewodzonego przez Ferdinanda Lassalle’a. Partia ta była jednym z prekursorów dzisiejszej SPD.
Od 1864 do 1865 roku Liebknecht pracował także w czasopiśmie Der Sozial-Demokrat (Socjaldemokrata), wydawanym przez Jeana Baptist von Schweizera. Jednak wkrótce zarysował się konflikt pomiędzy nim a kierownictwem gazety, zorientowanym przyjaźnie wobec Prus. Został zmuszony do opuszczenia redakcji, jak również wystąpienia z ADAV, pod naciskiem Schweizera. W efekcie przeniósł się do Lipska, gdzie spotkał Augusta Bebela, z którym powołał do życia w 1867 roku Saksońską Partię Ludową (Sächsische Volkspartei). W 1869 na zjeździe w Eisenach był jednym ze współzałożycieli Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Niemiec (Sozialdemokratische Arbeiterpartei Deutschlands, SDAP). Liebknecht stał się jednym z liderów SDAP i czołowym publicystą prasowego organu partii, Der Volksstaat (Państwo Ludowe).
W 1872 roku wraz z Bebelem został skazany na dwa lata „fortecy” (Festungshaft) w procesie politycznym znanym jako Leipziger Hochverratsprozess, pod zarzutem zdrady stanu.
Po wybraniu go do Reichstagu w 1874 roku, Liebknecht był jednym z inicjatorów połączenia SDAP i ADAV w jedną Socjalistyczną Partię Robotniczą Niemiec (Sozialistische Arbeiterpartei Deutschlands, SAPD). Zjednoczenie odbyło się w 1875 roku w mieście Gotha. Liebknecht został również redaktorem w nowo utworzonym organie prasowym partii, pt. Vorwärts (Naprzód), opowiadając się za połączeniem teorii marksistowskich w programie SAPD (program gotajski).
Od 1878 do 1890, Liebknecht wykorzystywał swą pozycję deputowanego do Reichstagu do krytyki sytuacji politycznej pod rządami Otto von Bismarcka. W 1891 roku został redaktorem naczelnym Vorwärts i jednym z twórców marksistowskiej platformy programowej tworzonej SPD. Pomimo swego podeszłego wieku bardzo często pojawiał się również na konwencjach politycznych, gdzie wielokrotnie przemawiał. W 1896 roku został uwięziony na cztery miesiące za obrazę majestatu władcy. Zmarł 7 sierpnia w Charlottenburguniedaleko Berlina. Ponad 150 tys. osób wzięło udział w jego pogrzebie.
